เฉิงเย่หันกลับไปมองซ้ายขวา ผู้คนบนเส้นทางสามสายมีไม่มากนัก
มีเพียงเส้นทางเดียวที่มีคนอยู่ราวสิบกว่าคน
“ไม่ต้องวิ่ง เดินไปตามปกติก็พอ”
ไม่นาน สมาชิกจากห้าทีมก็มารวมกันอยู่บนเส้นทางเดียว
“ทุกคนจะร่วมมือกันไหม นี่เป็นสถานีศูนย์กลางแห่งที่สองที่พวกเราเจอ ถ้าไม่ร่วมมือกันคงผ่านไปไม่ได้”
หัวหน้าทีมห้าคนทางซ้ายเอ่ยขึ้น
แต่จากท่าทางที่อีกฝ่ายกำด้ามดาบแน่น ก็ดูออกว่าเจ้าตัวเองก็ไม่ได้เชื่อเรื่องการร่วมมือกันนัก
จึงพอเห็นได้ว่าสถานีแห่งนี้คงยากอยู่ไม่น้อย
เฉิงเย่ไม่พูดอะไร หญิงสาวทั้งสองก็ไม่ได้เอ่ยปากเช่นกัน
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมาจากทีมที่มีสมาชิกมากที่สุด
“ร่วมมือกันได้ แต่จะแบ่งทรัพยากรกันยังไง? ในสถานีมีทรัพยากรน้อยมาก”
ร่วมมือกันได้ย่อมเป็นเรื่องดี แต่ถ้าแบ่งกันไม่ลงตัว ก็สู้ไม่แบ่งเสียเลยยังจะดีกว่า
“แบ่งตามผลงาน ง่าย ๆ แค่นั้น”
“ได้” ชายวัยกลางคนมองทีมของเฉิงเย่ทั้งสามทีม “แล้วพวกคุณล่ะ?”
เฉิงเย่ส่ายหน้า “ไม่ล่ะ พวกเราชินกับการแยกกันทำงาน”
อีกสองทีม ทีมหนึ่งมีผู้ชายสามคนกับผู้หญิงหนึ่งคน ส่วนอีกทีมประกอบด้วยผู้หญิงสามคน
ทั้งสองทีมไม่ได้เข้าร่วมกับสองทีมแรก
ห้าทีมแบ่งออกเป็นสามกลุ่มทันที
สองทีมที่ร่วมมือกันเดินนำหน้า อีกสองทีมเดินอยู่ตรงกลาง
ส่วนเฉิงเย่กับพวกเดินรั้งท้าย
ความเร็วในการเดินทางช้ากว่าก่อนหน้านี้มาก