ประตูรถไฟปิดลง
“เราไม่ลงมือจริง ๆ เหรอ?” สวีเหมิงถาม
“เหลือเวลาอีกยี่สิบกว่านาที ค่ายนั่นดูใหญ่เอาเรื่อง เวลาไม่พอหรอก” เฉิงเย่ส่ายหน้าแทบจะทันที
ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงเพื่อรางวัลเล็กน้อย
แต่เรื่องนี้ก็เตือนให้พวกเขารู้ว่า คราวหน้าต้องมองข้างหลังด้วย
เฉิงเย่มองเวลา แล้วหันไปมองเฉินเจี๋ย
วันนี้พรสวรรค์ของอีกฝ่ายยังเหลืออีกครั้งที่ไม่ได้ใช้
เดี๋ยวต้องใช้ให้คุ้ม
“สายแล้ว เตรียมมื้อกลางวันกันก่อนเถอะ”
เมื่อกลับไปถึงตู้โดยสารด้านหลัง หญิงสาวทั้งสามก็ไปเตรียมอาหาร ส่วนเฉิงเย่เดินต่อไปยังตู้เก็บของ
ตู้เก็บของมีขนาดไม่ใหญ่นัก ผนังด้านข้างเรียงรายไปด้วยตู้โลหะเป็นแถว ๆ คล้ายตู้เก็บยาจีน
เฉิงเย่ยื่นมือออกไป กระเป๋าความจุ 200 ช่องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขาเปิดกระเป๋าพรสวรรค์ของตัวเองทันที
จากนั้นก็โยนของบางอย่างที่มีจำนวนน้อย โอกาสได้รับเงินคืนต่ำ รวมถึงวัตถุดิบอาหารบางส่วนเข้าไป
กระเป๋าพรสวรรค์จึงมีพื้นที่ว่างเพิ่มขึ้นมาทันที
ไม่อย่างนั้น หากปล่อยไว้แบบนี้ กระเป๋าของเขาคงไม่พอใช้แน่
จัดการเสร็จแล้ว เฉิงเย่ก็ลูบคาง
ไม่รู้ว่าเมื่อไรจำนวนช่องในกระเป๋าของเขาถึงจะเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย
กลับไปยังตู้โดยสาร เฉิงเย่นั่งลงบนโซฟาแล้วเปิดช่องสื่อสารประจำเขต
【เขต 109527】: 9152/10000
ตอนนี้ข้อความในช่องสื่อสารประจำเขตน้อยกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
ดูออกว่าคนส่วนใหญ่โชคดีพอสมควร เจอสถานีที่จอดพักนาน
อย่างน้อยในสายตาเฉิงเย่ นี่ถือเป็นเรื่องดี
ส่วนคนอื่นคิดอย่างไร เขาไม่รู้
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทีมเราโชคดีหรือโชคร้าย เราไปถึงเมืองเล็ก ๆ ที่นั่นมีทรัพยากรเยอะ ซอมบี้น้อย แต่กลับให้เวลาแค่ชั่วโมงครึ่ง”
“คนที่คุยกันอยู่ตอนนี้ ส่วนใหญ่คงเป็นพวกที่มีเวลาสั้น ทีมเราได้สามชั่วโมง”