ไฉ่ชิงหยิบน้ำดื่มบริสุทธิ์ไร้ฉลากออกมาขวดหนึ่งทันที
เธอเปิดฝาแล้วเทน้ำเข้าปาก
ในเวลาเดียวกัน ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉิงเย่
【ไฉ่ชิงใช้ น้ำดื่มบริสุทธิ์ 500 มิลลิลิตร ×1 สุ่มได้ 66 เท่า น้ำดื่มบริสุทธิ์ 500 มิลลิลิตร +66】
ดวงตาเฉิงเย่เป็นประกาย เมื่อมีพรสวรรค์แบบนี้ การเอาชีวิตรอดนี่ก็ไม่ต่างจากการพักร้อนเลยไม่ใช่หรือ!
ทว่ายังไม่จบแค่นั้น
【กระตุ้นการคืนพิเศษ ได้รับโคล่า 500 มิลลิลิตร +10】
การคืนพิเศษบ้าบออะไรนี่?
เฉิงเย่นึกถึงข้อควรระวังขึ้นมา หรือว่านี่จะเป็นผลจากคะแนนกับค่าความรู้สึกดี
ทันใดนั้น ข้อความอีกบรรทัดก็ปรากฏขึ้น
【สวีเหมิงใช้ น้ำดื่มบริสุทธิ์ 500 มิลลิลิตร ×1 สุ่มได้ 52 เท่า น้ำดื่มบริสุทธิ์ 500 มิลลิลิตร +52】
แต่เขารอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นมีการกระตุ้นพิเศษเกิดขึ้น
เฉิงเย่ลูบคาง พลางมองไปทางสวีเหมิง
เป็นเพราะค่าความรู้สึกดีของเธอต่ำเกินไป หรือว่าโอกาสกระตุ้นพิเศษจะต่ำกันแน่?
สวีเหมิงที่กำลังดื่มน้ำชะงักไป “มองฉันแบบนั้นทำไม? หรือพรสวรรค์ของนายพังแล้ว?”
“พรสวรรค์ยังดีอยู่ พวกเธอสองคนคืนมารวมกัน 118 ขวด”
ดวงตาสวีเหมิงเป็นประกาย “งั้นพวกเราก็ไม่ขาดน้ำแล้วใช่ไหม?”
“ใช่ นอกจากนี้พี่ไฉ่ยังคืนโคล่ามาให้อีก 10 ขวด”
หา?
หญิงสาวทั้งสองชะงักไป
พวกเธอดื่มน้ำไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงมีโคล่าโผล่มาได้ล่ะ
ไฉ่ชิงได้สติเป็นคนแรก “ค่าความรู้สึกดีของนายเท่าไร?”
สวีเหมิงเปิดดูข้อมูลส่วนตัว “35 น่ะ”
“ดูท่าของสิ่งนี้จะเกี่ยวกับค่าความรู้สึกดี ของฉันอยู่ที่ 82”
ซี้ด!
สวีเหมิงสูดลมหายใจอย่างตะลึง ไม่น่าเชื่อว่าจะสูงขนาดนี้
สองคนนี้คงมีอะไรกันมานานแล้วแน่ ๆ
ไม่อย่างนั้นค่าความรู้สึกดีจะสูงขนาดนี้ได้ยังไง
เฉิงเย่ใจเต้นวูบ มิติที่เก็บของซึ่งติดมากับพรสวรรค์ก็ปรากฏขึ้น
มีช่องเก็บของทั้งหมด 100 ช่อง ช่องแรกมีน้ำดื่มบริสุทธิ์ 118 ขวด ส่วนช่องที่สองมีโคล่า 10 ขวด
ดูเหมือนช่องเก็บของพวกนี้จะไม่มีขีดจำกัด
แต่ละช่องในกระเป๋าเป้ของพวกเขาจุได้สูงสุด 99 ชิ้น
น่าเสียดายที่มิติจากพรสวรรค์นี้เอาของออกมาได้อย่างเดียว เก็บเข้าไปไม่ได้
“พวกเธอสองคนรีบกินแท่งพลังงานเร็ว”
เฉิงเย่พูดจบก็หยิบออกมากินเองหนึ่งแท่ง
ไม่รู้ว่าพวกเขาเข้ามาที่นี่นานแค่ไหนแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกทั้งกระหายน้ำทั้งหิวโหย
แท่งพลังงานห่อด้วยกระดาษข้าวเหนียวชั้นหนึ่ง แกะออกมาก็กินได้เลย
เฉิงเย่อ้าปากกัดไปคำหนึ่ง
อืม...จะว่ายังไงดีล่ะ?
เคี้ยวแล้วร่วนเป็นผง คล้ายกำลังกินขี้ผึ้ง แถมไม่มีรสชาติเลยสักนิด
【ไฉ่ชิงใช้แท่งพลังงาน 100 กรัม ×1 สุ่มได้ 38 เท่า แท่งพลังงาน 100 กรัม +38】
【กระตุ้นการคืนพิเศษ ได้รับขนมปังครีม +10】
【สวีเหมิงใช้แท่งพลังงาน 100 กรัม ×1 สุ่มได้ 77 เท่า แท่งพลังงาน 100 กรัม +77】
เฉิงเย่ชะงักมือที่กำลังเคี้ยว
จากการทดสอบสองครั้งนี้ ยืนยันได้ว่าการคืนพิเศษเกี่ยวข้องกับค่าความรู้สึกดี
ถึงจะมีแค่ 10 ชิ้น แต่ของพวกนี้เป็นของดีทั้งนั้น!
“นี่มันกินยากชะมัด” สวีเหมิงขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ยังต้องฝืนยัดเข้าปาก
“มาถึงที่นี่แล้ว มีอะไรกินก็ดีแค่ไหนแล้ว” ไฉ่ชิงพูดจบก็หันไปหาเฉิงเย่ “คราวนี้ได้อะไรบ้าง?”
“ได้แท่งพลังงาน 115 แท่ง แล้วก็ขนมปังครีม 10 ชิ้น เป็นของที่เธอคืนมา”
ไฉ่ชิงพยักหน้า “งั้นค่าความรู้สึกดียิ่งสูง ของที่ได้ก็ยิ่งดีสินะ”
เธอตบไหล่สวีเหมิง “ได้ยินแล้วใช่ไหม รีบเพิ่มค่าความรู้สึกดีเข้า”
สวีเหมิงยื่นปาก ทำเหมือนค่าความรู้สึกดีจะเพิ่มได้ตามใจเสียเมื่อไร
ดวงตาเธอกลอกไปมา ก่อนจะกัดแท่งพลังงานไว้ แล้วฉวยโอกาสจู่โจมทันที!
“อ๊ะ! สวีเหมิง เธออยากตายหรือไง!”
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอมาเดินแกว่งไปแกว่งมาตรงหน้าฉันล่ะ”
“ได้ งั้นยืมเสื้อเธอมาให้ฉันใส่เลย!”
...
【สถานีจอด: ถนนคนเดินเทียนอวี่】
【เวลาจอด: 5 ชั่วโมง】
【ขบวนรถไฟที่จอด: 1/1】
【ระดับอันตราย: F】
【หมายเหตุ: หลังลงจากรถ ประตูรถจะปิด และจะเปิดอีกครั้งก่อนหมดเวลา 30 นาที โปรดกลับขึ้นรถภายในเวลาที่กำหนด มิฉะนั้นจะต้องติดอยู่ในสถานีแห่งนี้ตลอดไป】
เมื่อข้อความทีละบรรทัดหายไป ประตูรถไฟก็เปิดออก
ถนนคนเดินที่มีอาคารสองชั้นเรียงรายและทรุดโทรม ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสามคน
กระจกอาคารสองข้างแตกกระจาย พื้นดินมีวัชพืชขึ้นรก
“ลงไปกันเถอะ”
สวีเหมิงกอดอก ยืนมองแผ่นหลังของทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เธอเอาแต่แกล้งฉัน!”
ไฉ่ชิงบิดขี้เกียจ “โธ่ ข้างในเธอก็ยังมีเสื้ออยู่นี่นา จะให้ฉันไม่ใส่อะไรเลยหรือไง”
เธอลูบเสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูของสวีเหมิง “สั้นไปหน่อยนะ”
จากการหยอกล้อกันเมื่อครู่ สวีเหมิงเสียเสื้อยืดแขนสั้นของตัวเองไป
เฉิงเย่ยกมือขึ้น “ชู่!”
หญิงสาวทั้งสองรีบปิดปาก แล้วถลาไปหลบอยู่ด้านหลังเฉิงเย่
“มีอะไร?”
“มีบางอย่างกำลังเข้ามา น่าจะถูกเสียงตะโกนของสวีเหมิงดึงดูดมา”
หลังจากค่าสถานะเพิ่มขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาก็เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
คนอื่นไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบานั้น แต่สำหรับเขากลับชัดเจนผิดปกติ
พอรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ สวีเหมิงก็รีบขอโทษ “ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เฉิงเย่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องคิดมาก เสียงนั่นก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าสถานีที่เจอในสามวันแรกจะไม่อันตราย”
เฉิงเย่เดินนำหน้า หญิงสาวทั้งสองตามอยู่ด้านหลัง
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เฉิงเย่หยุดอยู่กับที่ จ้องไปยังทางแยกด้านซ้าย
วินาทีถัดมา เงาร่างผิวซีดเทาก็เดินออกมา
“นี่มัน...ซอมบี้เหรอ?”
สวีเหมิงรีบคว้าแขนไฉ่ชิงเป็นคนแรก หน้าอกเบียดจนผิดรูป
ไฉ่ชิงกลืนน้ำลาย “น่าจะใช่นะ อย่างน้อยหน้าตาก็คล้ายในทีวี”
เฉิงเย่ไม่ได้กลัว กลับรู้สึกคันไม้คันมืออยากลองเสียด้วยซ้ำ
เขามีพละกำลังสูงถึง 18 แต้ม
แถมซอมบี้ตรงหน้าก็เคลื่อนไหวเชื่องช้า ถ้าจัดการมันไม่ได้ เขาก็ไม่ต้องทำมาหากินแล้ว
เฉิงเย่ถือดาบยาวไว้ แล้วสาวเท้าเข้าไปหาซอมบี้
เขายกดาบยาวขึ้น ฟันลงไปอย่างแรง
ฉัวะ!
ซอมบี้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกฟันตายด้วยดาบเดียว
สวีเหมิงชะงัก “ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ก็บอกแล้วว่าเป็นช่วงปลอดภัย มันต้องง่ายอยู่แล้ว แต่พวกเธอสองคนอย่าลองดีกว่า”
เฉิงเย่ดึงดาบยาวกลับมา แล้วมองไปยังร้านค้าข้างตัว
ตัวอักษรบนป้ายร้านซีดจนดูสีเดิมไม่ออก
แต่ดูจากการจัดวางภายใน ก็พอจะรู้ว่าเป็นร้านขายเสื้อผ้า
พื้นร้านมีฝุ่นจับหนา ผนังแขวนเสื้อผ้าฤดูร้อนไว้ไม่น้อย
“เข้าไปเริ่มเก็บเสบียงกัน พี่ไฉ่ระวังเท้าด้วย”
เฉิงเย่เดินอ้อมเศษกระจกบนพื้นเข้าไปในห้อง
หญิงสาวทั้งสองรีบตามเข้าไป
“เสื้อผ้าพวกนี้มีประโยชน์ด้วยเหรอ?” สวีเหมิงมองเสื้อผ้าสกปรกเหล่านั้น ไม่รู้ว่าควรเก็บอะไร
“โต๊ะทำงานมีฟังก์ชันแยกชิ้นส่วน เอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปแยกชิ้นส่วนได้เลย”
เฉิงเย่พูดจบก็ตรงไปยังผนังด้านข้าง
เขายกมือเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเป้ จากนั้นเปิดโต๊ะทำงานเพื่อแยกชิ้นส่วนเสื้อผ้า
【ผ้า +1】
【ผ้า +1】
【ผ้า +2】
【...】
อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าเก่าเกินไป เสื้อหลายตัวจึงไม่ให้วัตถุดิบเลย
มีเพียงส่วนน้อยที่ให้ผ้ามาหนึ่งหรือสองหน่วย แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
เฉิงเย่หันกลับไปมองหญิงสาวทั้งสอง
ดูท่าเสื้อผ้าพวกนี้จะไม่นับเป็นเสบียงสินะ
เขายังคิดว่าจะให้พวกเธอสองคนแยกชิ้นส่วนกันคนละครั้ง แล้วลองสร้างของอีกคนละครั้งเสียหน่อย
จิ๊ ๆ ทำไมไม่มีบั๊กเลยนะ
ห้านาทีต่อมา ชั้นหนึ่งก็ถูกรื้อแยกชิ้นส่วนจนเกลี้ยง แม้แต่เศษกระจกบนพื้นเขาก็ไม่ปล่อยผ่าน
แต่วัตถุดิบที่ได้มาน้อยไปหน่อยจริง ๆ
ผ้า 58 หน่วย ยาง 5 หน่วย กระจก 4 หน่วย โลหะ 8 หน่วย
“เราจะขึ้นไปชั้นสองไหม?” ไฉ่ชิงถามพลางมองบันได
“เรื่องชั้นสองไว้ก่อน มาทำเสื้อผ้าสักชุดกันก่อน พี่ไฉ่ เธอเป็นคนจัดการ เปิดโต๊ะทำงานเลย”
จะทำทั้งที ก็ต้องรีดผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด