สุดท้ายเฉิงเย่ก็ไม่กล้าใช้ทักษะเคลื่อนย้าย
ข้อหนึ่งคือไม่แน่ใจว่าทาสนับเป็นสมาชิกด้วยหรือเปล่า
อีกข้อคือพวกเขาอยู่ในเขตใจกลางของมดเปลือกแดง
แม้ออกไปไกล 5 กิโลเมตร ก็ยังอยู่ในอาณาเขตของมดเปลือกแดง
ถึงจะใช้จริง ๆ ก็ต้องเดินทางไปให้ไกลกว่านี้ก่อน
เพิ่งออกมาจากอุโมงค์ได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากรอบทิศ
“มดเปลือกแดงมาแล้ว จำนวนเยอะมาก!” หลงซินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ในสัมผัสรับรู้ของเธอ แรงอาฆาตเหล่านี้เรียงต่อกันมาไม่ขาดสาย
“วิ่งไป อย่าทิ้งระยะ!”
เฉิงเย่วิ่งนำอยู่ด้านหน้า พอมาถึงทางแยกสี่ทิศ
ในอุโมงค์ทั้งสองฝั่งมีมดเปลือกแดงเบียดแน่นจนมองไม่เห็นปลายทาง
“วิ่ง!”
ไฉ่ชิงกับหญิงสาวคนอื่น ๆ รีบตามไป ทาสที่เกณฑ์มาในวันนี้วิ่งรั้งท้าย
วิ่งไปได้แค่ 1 กิโลเมตร ทาสที่อยู่ด้านหลังก็หอบกันทีละคน เหงื่อไหลชุ่มราวกับฝน
ต่างจากไฉ่ชิงและคนอื่น ๆ ที่มีเหงื่อซึมเพียงเล็กน้อย
ส่วนเฉิงเย่ดูราวกับไม่เป็นอะไรเลย
นี่คือความแตกต่างของค่าสถานะ
“อย่าทิ้งระยะ ถ้าหลุดกลุ่มก็มีแต่ตายกับตาย”
...
ขณะเดียวกัน ภายในเขตมดเปลือกแดง ทุกแห่งกำลังเกิดการไล่ล่าสังหาร
คนพวกนี้เดินวนจนมึนงง ยังหาแม่มดไม่เจอ ก็ถูกคนฆ่าตายเสียก่อน
ฆ่าแล้วก็แล้วไป อย่างไรก็ยังมีภารกิจอื่นให้ทำ
แต่ผลคือมดพวกนั้นกลับคลุ้มคลั่ง ไล่ล่าพวกเขา จำนวนยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สมาชิกหน่วยเจ็ดคนที่สวมปลอกแขนรูปมดสีดำต่างวิ่งสุดชีวิต
มีมดเปลือกแดงหลายสิบตัวไล่ตามอยู่ด้านหลัง
“ให้ตายสิ! พวกเราไม่ได้เป็นคนฆ่าสักหน่อย จะไล่ตามพวกเราทำไม”
“หัวหน้า มดเยอะขนาดนี้ แล้วหน่วยนั้นฆ่าพวกมันได้ยังไงครับ”