ไม่นาน 10 วินาทีก็ผ่านไป
หนูมารกลายพันธุ์กว่า 300 ตัวถูกกำจัดจนหมดเกลี้ยง
บนพื้นเหลือเพียงโคลนเลนปนเศษเนื้อเละเทะ แม้แต่ซากศพที่สมบูรณ์สักร่างก็หาไม่พบ
กลิ่นดินปืนและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอากาศ จนผู้คนบนแนวป้องกันต่างขมวดคิ้ว
หลินเย่ปิดป้อมปืน เก็บขาค้ำไฮดรอลิก รถบ้านค่อย ๆ ลงจอดอย่างมั่นคง เครื่องยนต์คำรามต่ำขึ้นอีกครั้ง
เขาผลักประตูรถกระโดดลงมา กวาดตามองเศษเนื้อที่เกลื่อนพื้น จากนั้นยกมือดูดไอเลือดทั้งหมดให้กลายเป็นเส้นบาง ๆ ไหลรวมสู่ฝ่ามือ
【พลังเทวะ+2.3%】
【พลังเทวะปัจจุบัน: 22.8%】
【แต้มสังหาร+31200】
หนูมารกลายพันธุ์กว่า 300 ตัว ตัวละ 100 แต้มสังหาร แถมพลังเทวะยังเพิ่มขึ้นอีกสองกว่าเปอร์เซ็นต์
“ไม่เลว” หลินเย่เลิกคิ้ว “แต้มสังหารพอให้ทะลวงสู่ขั้นปลายระดับหนึ่งแล้ว แถมยังเหลืออีกไม่น้อย ถึงเวลายกระดับยานพาหนะอีกสักรอบแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง ณ แนวป้องกัน
ทุกคนจ้องกองเศษเนื้อเละเทะเบื้องหน้าอย่างตาค้าง ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่ใหญ่
“ให้ตายสิ นี่... จบแล้วเหรอ?” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งกลืนน้ำลาย
“หนูกลายพันธุ์ตั้งสามร้อยกว่าตัว ใช้เวลาไม่ถึงนาที... ตายหมดแล้วเหรอ?”
“ท่านหลินเย่สุดยอด! ท่านหลินเย่สุดยอด!” ใครบางคนตะโกนจนสุดเสียง
ขวงเถี่ยยืนนิ่ง แก้มกระตุกสองสามที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาจ้องเศษเนื้อกองนั้น ภายในหัวผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา
ถ้าไอ้ของบนหลังคารถของหลินเย่ยิงใส่เขา ราชันสายฟ้าอย่างเขาจะทนได้กี่วินาที?
หนึ่งวินาที? สองวินาที?
เขากลืนน้ำลาย แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ในช่วงแรก แม้พวกเขาจะเลื่อนขั้นเป็นผู้เหนือมนุษย์แล้ว ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งของร่างกาย พละกำลัง หรือความว่องไว ล้วนเพิ่มขึ้นอย่างมากทุกด้าน ต่อให้ถูกอาวุธเบายิงใส่ก็ยังรับมือได้ แต่เมื่อต้องเผชิญอาวุธหนักสุดน่าสะพรึงอย่างลู่ตุ้น-3000 ผู้เหนือมนุษย์ไม่มีทางยืนรับการโจมตีโดยไม่บาดเจ็บได้