(วันนี้ลง 5 ตอน สะใจสุด ๆ)
ยามสนธยาเข้าปกคลุม
กองรถเนี่ยผานจอดอยู่บนถนนตรงสี่แยกแห่งหนึ่ง
ขวงเถี่ยถือโทรโข่งตะโกนอยู่กลางขบวนรถ
“ทุกคน รีบเติมเสบียง! จัดการอาหารกับน้ำให้เรียบร้อย ตรวจน้ำมันกับแรงดันลมยาง รถคันไหนต้องซ่อมก็ซ่อม ต้องเติมก็เติม อีกครึ่งชั่วโมงออกเดินทางต่อ! อย่ามัวชักช้า ต้องออกไปจากที่นี่ก่อนฟ้ามืด!”
เหล่าผู้รอดชีวิตต่างแยกย้ายกันไปจัดการธุระของตัวเอง
อีกด้านหนึ่ง ภายในรถ
ซูจิ่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ศีรษะหนักอึ้ง
“คุณซู ตื่นแล้วเหรอคะ?” หลินเสี่ยวขยับเข้ามาใกล้ ในมือถือของไว้ “รีบกินอะไรหน่อยนะคะ”
มีขนมขบเคี้ยวเล็กน้อยกับน้ำสองขวด ข้างกันยังมียาลดไข้อยู่หนึ่งแผง
“กินเสร็จแล้วกินยาอีกหน่อย ร่างกายน่าจะฟื้นตัวได้ค่ะ”
ซูจิ่นยังตั้งสติไม่ทัน งุนงงอยู่พักใหญ่กว่าจะนึกออกว่าวันนี้เธอรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว ตัวร้อนและเวียนหัว ตอนกึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนมีใครป้อนอะไรบางอย่างเข้าปาก แล้วกรอกน้ำตามลงไป
พอตื่นขึ้นมา แม้ร่างกายจะยังไม่ค่อยสบาย แต่ก็ไม่ทรมานแทบตายเหมือนตอนกลางวันแล้ว
จากนั้นเธอก็กวาดตามองเสบียงในมือหลินเสี่ยว คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงเย็นชา “เสี่ยวเสี่ยว ของพวกนี้เธอไปเอามาจากไหน?”
แววตาของหลินเสี่ยววูบไหว “ช่วยงานจิปาถะให้กองรถน่ะค่ะ เขาเลยให้มา”
“ช่วยงานจิปาถะ?”
ซูจิ่นขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม ในใจสงสัยว่าทำงานอะไรถึงแลกของมาได้มากมายขนาดนี้ในเวลาแค่สั้น ๆ
ขนมขบเคี้ยว น้ำสองขวด แถมยังมียาลดไข้ที่ขาดแคลนอย่างยิ่ง
เธอรู้ดีว่ายาในวันสิ้นโลกมีค่าขนาดไหน
ทำงานจิปาถะแล้วจะแลกของพวกนี้มาได้หรือ?
เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงมองหลินเสี่ยวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันที
“เสี่ยวเสี่ยว เธอไปหาหลินเย่มาใช่ไหม?”
หลินเสี่ยวลนลาน หลบตา “จะเป็นไปได้ยังไงคะ... ฉันได้มาจากการทำงานจริง ๆ...”
“เสี่ยวเสี่ยว เธอกำลังโกหก” ซูจิ่นจับได้ในทันที “หลอกฉันไม่ได้หรอก ฉันเคยบอกเธอแล้วว่าคนเราต้องมีศักดิ์ศรี เธอ...”