ภายในรถบ้าน
เย่ชิงชิงกับหลี่อวิ๋นมองผ่านกระจกรถ เห็นการสังหารหมู่สีเลือดนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ
เย่ชิงชิงอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลง
สัตว์ประหลาดกว่าร้อยตัว ถูกตาข่ายผืนเดียวจัดการจนหมดเกลี้ยง
ตั้งแต่เล็กจนโต ฉากรุนแรงที่สุดที่เธอเคยเห็นก็มีแค่ภาพเอฟเฟกต์ในหนัง
แต่ภาพตรงหน้ากลับเหลือเชื่อยิ่งกว่าเอฟเฟกต์เสียอีก
“แข็งแกร่งมาก...” เธอพึมพำ แววตามีทั้งความตกตะลึง ความอิจฉา และความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
หลี่อวิ๋นเองก็มองจนเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพึมพำว่า
“ผู้เหนือมนุษย์... นี่น่ะหรือผู้เหนือมนุษย์ตัวจริง...”
“แม่...” เย่ชิงชิงก้มหน้า น้ำเสียงอู้อี้ “ถ้าหนูเก่งเหมือนผู้หญิงผมขาวคนนั้นก็คงดี มีความสามารถจากลำดับขั้น ต่อสู้ได้ ปกป้องตัวเองได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องทำได้แค่หลบอยู่ในรถแบบตอนนี้”
หลี่อวิ๋นเงียบไปชั่วขณะ ก่อนถอนหายใจแล้วโอบไหล่ลูกสาว ปลอบว่า
“สิ่งใดมีอยู่ในชะตา ย่อมได้มาในที่สุด สิ่งใดไม่มี อย่าฝืนไขว่คว้า”
“ในยุคนี้ แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีถมไปแล้ว”
“หลินเย่รับปากแม่แล้วว่าจะให้ที่พักพิงและคุ้มครองพวกเรา แค่นี้ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”
เย่ชิงชิงเงยหน้ามองแม่ของตัวเอง
หลี่อวิ๋นยิ้มอยู่ ทว่าลึกลงไปในแววตาคล้ายซ่อนอะไรบางอย่างไว้
เย่ชิงชิงขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ปิดปากลง
อีกด้านหนึ่ง
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นไม่หยุดในหัวของหลินเย่
【แต้มสังหาร +100】
【แต้มสังหาร +100】
【แต้มสังหาร +100】
แจ้งเตือนต่อเนื่องถึง 137 ครั้ง รวมกับแต้มที่เหลืออยู่ก่อนหน้า แต้มสังหารก็พุ่งขึ้นเป็น 16,000 แต้มทันที
สะใจ!
หลินเย่ลุกพรวดอย่างตื่นเต้น แต่จู่ ๆ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง เกือบทรุดลงไปคุกเข่า