“หา?” ขวงเถี่ยทำหน้าไม่อยากเชื่อ “ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า? แน่ใจนะว่าไม่ใช่ผีประหลาดขั้นสองฆ่าไอ้หนุ่มนั่น?”
“พี่ไป๋ พูดจริงเหรอ?” ฉินรั่วหลานขมวดคิ้ว “ผีประหลาดขั้นสอง ถ้าพวกเรายกทีมขึ้นไปสู้ อาจจะยังพอมีหวัง แต่เขาเพิ่งเข้าร่วมทีม...”
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!” ไป๋ถงร้อนใจ “เขามีฝีมือพอจริง ๆ รีบไป!”
ทั้งสามมองไปตามทิศที่เธอชี้
เห็นเพียงหลินเย่กระโดดขึ้นกลางอากาศ ชูดาบขึ้นด้วยสองมือ ก่อนฟันลงใส่หัวของแมลงประหลาดตัวมหึมาอย่างแรง
“นั่นมันผีประหลาดขั้นสองจริง ๆ...” ขวงเถี่ยหรี่ตาลง “เขากล้าทำได้ยังไง?!”
“หนุ่มหล่อคนนี้ดุดันไม่เบา” เหวยนีน่าเลียริมฝีปากแดง ดวงตาเป็นประกาย “แต่อยากรู้จังว่าด้านนั้นจะเก่งแค่ไหน...”
“เลิกทำท่าหื่นได้แล้ว!” ฉินรั่วหลานถลึงตาใส่เธอ “รีบไปช่วย! ถ้าเขาตาย หน่วยเนี่ยผานของเราก็เสียกำลังหลักไปคนหนึ่ง!”
เธอชักมีดสั้นออกมา ก่อนพุ่งไปข้างหน้าราวกับเงาวูบ
เหวยนีน่าฮึดฮัด “รีบร้อนจะไปช่วยเขาขนาดนั้น กลัวฉันกินเขาหรือไง? ไม่ต้องห่วง พี่สาวกินคนไม่เคยคายกระดูกหรอก จะอมเอาไว้ในปากเหมือนของล้ำค่าเลยต่างหาก”
ปากพูดไปอย่างนั้น เธอก็คำรามต่ำ ๆ แล้วใช้พลังลำดับ แปลงร่างเป็นสัตว์
ลวดลายสีขาวผุดขึ้นบนผิวหนัง รูม่านตาทั้งสองกลายเป็นขีดตั้ง เล็บยาวออกจนกลายเป็นกรงเล็บ ร่างสูงใหญ่ขึ้นราวครึ่งศอก ดูคล้ายเสือขาวร่างมนุษย์
ทางด้านขวงเถี่ยสบถพึมพำ “ฮึ เป็นคนบ้าบิ่นที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ!”