ในเวลาเดียวกัน
ภายในรถเก๋งสีขาวคันหนึ่ง ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากรถบ้าน
เย่ชิงชิงยกมือปิดปาก จ้องรถบ้านคันนั้นเขม็ง
สายฝนทำให้กระจกรถพร่าเลือน แต่ไม่อาจทำให้แผ่นหลังของหลี่อวิ๋นเลือนหายไปได้
น้ำตาของเธอไหลลงมาเงียบ ๆ หยดแล้วหยดเล่าตกกระทบบนหลังมือ
“แม่...”
สิบกว่านาทีต่อมา
รถบ้านคันนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อถูกลมพายุฝนกระหน่ำ
หลี่อวิ๋นทรงตัวไม่อยู่ ใบหน้าทั้งใบกระแทกเข้ากับกระจกรถจนยุบเบี้ยว และทำให้ไฟหน้าทั้งสองดวงสั่นไหวตามไปด้วย
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทางเดินในอาคารที่พักเย็นชื้นจนหนาวเหน็บ
ไฟฉุกเฉินกะพริบติด ๆ ดับ ๆ ส่องให้เห็นเหล่าผู้รอดชีวิตที่นอนเกลื่อนกลาด เสียงกรนดังระงมไม่ขาดสาย
ทันใดนั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงปลายทางเดินอันมืดมิด
จากนั้น สิ่งมีชีวิตตัวเล็กเจ็ดแปดตัวก็ค่อย ๆ คลานออกมาจากมุมต่าง ๆ ของทางเดิน
พวกมันดูคล้ายหนอนผีเสื้อ ตัวเล็กจิ๋ว สีดำสนิท มีเพียงจุดแดงขนาดเท่าปลายเข็ม
พวกมันคืบคลานเข้าหากลุ่มคนที่กำลังหลับใหลจากทุกทิศทางอย่างไร้สุ้มเสียง
ไม่นาน ตัวหนึ่งก็ไต่ขึ้นไปบนใบหน้าของชายวัยกลางคน ก่อนมุดเข้าไปทางรูจมูก
อีกตัวมุดเข้าไปในหูของหญิงชรา
ส่วนอีกตัวคลานเข้าไปในปากของเด็กคนหนึ่ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา
คนเหล่านั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวกัน ท่าทางบิดเบี้ยวราวกับหุ่นเชิด
คอเอียง แขนขาแข็งทื่อ ข้อต่อส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ
จากนั้นพวกเขาก็ลืมตาขึ้นทันที รูม่านตาแดงฉานอย่างน่าสะพรึง