หลินเย่ยืนอยู่ตรงประตูรถ มองผืนขาวโพลนเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่เข้ามาจากรอบด้าน จึงอดสั่นสะท้านไม่ได้
ความหนาวเย็นนี้ไม่เกี่ยวกับสภาพอากาศ
ด้วยร่างกายขั้นสองช่วงต้นของเขา ต่อให้อากาศหนาวต่ำกว่าศูนย์ก็ยังไม่อาจทำให้ผิวหนังแข็งตัวได้
แต่ความหนาวแบบนี้กลับไต่ขึ้นมาจากแผ่นหลัง ราวกับมีสิ่งสกปรกบางอย่างกำลังจับจ้องเขาอยู่ ชวนให้หนังศีรษะชาวาบ ขนลุกซู่
ทว่าเขากวาดตามองไปรอบหนึ่ง กลับไม่พบอะไรเลย
สัมผัสโลหิตแผ่กระจายออกไป ในรัศมีหลายร้อยเมตร นอกจากคนในกองรถแล้วก็ไม่เห็นแม้แต่เงาใคร
「นายท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?」
หลี่อวิ๋นแนบกายเข้ามาจากด้านหลัง ก่อนคลุมเสื้อหนังตัวหนึ่งลงบนไหล่เขา แล้ววางคางไว้บนไหล่ น้ำเสียงอ่อนหวาน
สัมผัสนุ่มนิ่มจากด้านหลังทำให้หลินเย่ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
หลินเย่ส่ายหน้า 「ไม่มีอะไร กลับขึ้นรถกันเถอะ」
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หมอกขาวก็สลายไป
กองรถเคลื่อนขบวนออกเดินทางอีกครั้งอย่างเอิกเกริก
ภายในรถบัส สมาชิกหน่วยเนี่ยผานทุกคนมารวมตัวกัน
อังเฌยืนอยู่หัวโต๊ะตัวยาว คลี่แผนที่ออก
「ขั้นต่อไป เราจะมุ่งหน้าไปทางเหนือ ห่างออกไป 120 กิโลเมตรมีเมืองเล็ก ๆ ชื่อเมืองไป๋เหอ ไม่ใหญ่นัก แต่มีคลังเสบียงกับโรงงานยาอยู่สองแห่ง ถ้าเดินทางด้วยความเร็วปกติ ก็น่าจะไปถึงในหนึ่งวัน」
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนชี้ตำแหน่งเมืองไป๋เหอบนแผนที่
「แต่จากข่าวที่ได้มาจากผู้รอดชีวิตของกองรถกีบเหล็ก มีกองรถขนาดใหญ่ชื่อกองรถปีศาจ เมื่อวานนี้ หรือก็คือครึ่งวันก่อนที่เราจะปะทะกัน พวกเขามุ่งหน้าไปทางเมืองไป๋เหอแล้ว」