ชั่วขณะถัดมา
เส้นเลือดสีแดงพุ่งออกจากฝ่ามือของหลินเย่ แผ่ไปตามลำตัวแมลง ราวกับใยแมงมุมที่กระจายตัวออก
ขวงเถี่ยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“ไอ้หนุ่มนี่กำลังทำอะไร?”
อีกด้านหนึ่ง แมลงประหลาดดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย มันส่งเสียงคำราม ก่อนควบคุมขาปล้องแหลมคมพุ่งเข้าโจมตีหลินเย่
“คิดจะเล่นงานเขา? ถามพวกเราก่อนหรือยัง?”
ฉินรั่วหลานกับเหวยนีน่าพุ่งเข้าประชิดจากซ้ายขวา มีดสั้นและกรงเล็บคมกริบฟาดฟันพร้อมกัน ตัดขาปล้องที่พุ่งใส่หลินเย่ขาดทีละท่อน
ร่างฉินรั่วหลานวูบไหวรวดเร็วราวสายลม เงาร่างพร่าเลือนพาดผ่าน ขาปล้องร่วงลงพื้น
กรงเล็บเสือของเหวยนีน่าฉีกกระชาก เศษแขนขาขาดกระเด็นกระจาย
“หนุ่มหล่อ พี่สาวมาทันเวลาใช่ไหม?” เหวยนีน่าเลียริมฝีปากแดงเย้ายวน “เดี๋ยวอย่าลืมขอบคุณฉันดี ๆ ล่ะ จะขอบคุณแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น”
“เลิกยั่วได้แล้ว ตั้งใจสู้หน่อย” ฉินรั่วหลานถลึงตามองเธอ
หญิงสาวทั้งสองยืนคุ้มกันหลินเย่ไว้คนละด้าน
หลินเย่เหลือบมองพวกเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
สองสาวนี่ไม่เลวเลย ไว้วันหลังค่อยหาโอกาสสานสัมพันธ์กันให้ลึกซึ้งกว่านี้
อีกด้านหนึ่ง
โฮก!
ปากแผลของแม่แมลงประหลาดปรสิตอ้าออกกว้าง พ่นกรดสีเขียวคล้ำทะลักลงมาราวกับจะสาดใส่ทั้งสามคน
แย่แล้ว!
สีหน้าของหญิงสาวทั้งสองเปลี่ยนไปฉับพลัน ทั้งคู่ขยับตัวหมายจะหลบโดยสัญชาตญาณ
แต่พอขยับเท้า ก็ชะงักหยุด
หลินเย่ยังอยู่ตรงนี้ ถ้าพวกเธอหลบ เขาต้องตายแน่
ทำยังไงดี?
จะหลบหรือไม่หลบ?
จะช่วยเขาบังไว้หรือ?
แต่เมื่อต้องเผชิญการโจมตีระดับนี้ พวกเธอเป็นแค่ผู้เหนือมนุษย์ลำดับพลังขั้นหนึ่งสองคน จะเอาอะไรไปขวางได้?
ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นความลังเลในดวงตาของอีกฝ่าย