หลินเย่ฟันดาบโลหิตออกไปในแนวขวาง
ฟันเพียงครั้งเดียว ผู้รอดชีวิตตาแดงสองตัวก็ขาดสะพายแล่ง
จากนั้นเขาหมุนตัว สะบัดดาบย้อนกลับ แทงทะลุท้องของพวกมันอีกสามตัว
เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ ดาบโลหิตแปรเปลี่ยนเป็นวงจันทร์เสี้ยว หมุนกวาดกลางอากาศครั้งเดียว หัวทั้งห้าก็ลอยกระเด็นขึ้นพร้อมกัน
หลังลงถึงพื้น ขณะดาบโลหิตหมุนกลับเข้ามาในมือ ร่างทั้งร่างของเขาก็กลายเป็นเงาสีเลือดวูบหนึ่ง เขาถือดาบโลหิตพุ่งแทงผู้รอดชีวิตตาแดงสองตัวสุดท้ายทะลุหัวใจ เสียบเรียงกันราวกับเนื้อย่าง!
กว่าสิบตัว ใช้เวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ
ถูกกวาดล้างหมดสิ้น
เย่ชิงชิงมองภาพตรงหน้าจนตาค้าง อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลงได้
“ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ รีบขึ้นรถ!”
“อ้อ... ได้!”
หลินเย่พาเย่ชิงชิงมาถึงรถบ้าน ประตูรถเปิดออก
หลี่อวิ๋นยืนอยู่หลังประตู ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ
ทันทีที่เห็นเย่ชิงชิง ขอบตาของเธอก็แดงก่ำ ก่อนจะโผเข้ากอดลูกสาวแน่น
“ชิงชิง! ลูกไม่เป็นไร... ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว...”
“แม่!” เย่ชิงชิงร้องไห้เช่นกัน เธอกอดคอหลี่อวิ๋นแน่น “หนูคิดว่า... คิดว่าจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้ว...”
แม่ลูกกอดกันร้องไห้ น้ำตาปะปนกับเลือดไหลอาบใบหน้า
“พอได้แล้ว” หลินเย่ตัดบท “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามารำลึกความหลัง ขึ้นรถ!”
หลี่อวิ๋นปล่อยเย่ชิงชิง กำลังจะดึงเธอขึ้นรถ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นราวกับเห็นบางอย่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
“คุณหลินเย่! ระวังข้างหลัง!”
หลินเย่หันขวับ
ศพไร้หัวเหล่านั้น รวมถึงผู้รอดชีวิตตาแดงที่ถูกแทงทะลุหัวใจและคว้านท้อง ต่างก็ลุกขึ้นมาอีกครั้งอย่างโงนเงน
ตัวที่หัวขาดคลำหาศีรษะของตัวเอง ส่วนตัวที่ถูกผ่าเป็นสองซีกก็กระตุกยุกยิกอยู่บนพื้น พยายามประกบกลับเข้าหากัน
“ยังไม่ตายอีกหรือ?”
หลินเย่มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองแม่ลูกทั้งคู่ ก่อนเอ่ยว่า
“พวกคุณสองคนหลบอยู่ในรถ ถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากผม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามออกมา”