ขวงเถี่ยหน้าเขียวคล้ำ โกรธจนตัวสั่นไปหมด
เขากัดฟันกรอด เค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน
“หลินเย่ เห็นแก่ที่ควรไว้ชีวิตคนก็จงไว้ชีวิต...”
“หืม?”
หลินเย่เอียงหน้ามองเขา สีหน้าไร้เดียงสา
“เห็นแก่ที่พวกเราเป็นสมาชิกหน่วยเนี่ยผานเหมือนกัน เรื่องนี้...ปล่อยไปได้ไหม?” ขวงเถี่ยพูดเสียงอู้อี้ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
“หึ ๆ” หลินเย่หัวเราะ “ฉันไม่ปล่อยเสียอย่าง”
กับคนแบบนี้ เขาไม่คิดจะตามใจเด็ดขาด
ตอนที่หลินเย่เรียกให้ขึ้นไปช่วย ขวงเถี่ยกลับยืนกอดอกดูอยู่บนหลังคารถ
ตอนนี้แพ้พนันแล้วคิดจะเบี้ยวหรือ? ฝันไปเถอะ
เขายกมือขวาขึ้น ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วกลางถูเข้าหากันเบา ๆ
เพียะ
เสียงดีดนิ้วใสกังวานก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน
กลางอากาศ ร่างแม่แมลงประหลาดปรสิตที่ถูกใยเลือดแขวนไว้ระเบิดออกอย่างฉับพลันใต้เกราะหน้าท้องปล้องที่เจ็ด
เลือดสีเขียวคล้ำปนเศษเนื้อสาดกระจาย แกนหัวใจแหลกเป็นผุยผง
ร่างแม่ส่งเสียงโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ดิ้นรนอยู่สองสามที ก่อนจะนิ่งสนิท
【ติ๊ง! สังหารผีประหลาดขั้นสอง·ร่างแม่แมลงประหลาดปรสิต แต้มสังหาร +2,000】
มุมปากหลินเย่ยกขึ้น
ผีประหลาดขั้นสองหนึ่งตัวมีมูลค่าถึง 2,000 แต้มสังหาร ไม่เลวเลย
เขาละสายตาจากมัน แล้วหันไปมองขวงเถี่ย
“ตานายแล้ว”
ขวงเถี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
ฉินรั่วหลานกอดอก ทำท่ารอดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าจะบานปลาย “ขวงเถี่ย เป็นลูกผู้ชายก็ต้องรักษาคำพูด อย่าทำให้พวกเราผู้หญิงต้องดูถูกนายล่ะ”
ฉินรั่วหลานซ้ำเติมต่อ “ใช่ เมื่อกี้นายเป็นคนรับปากเอง ไม่มีใครบังคับ ตอนนี้จะเบี้ยว ถ้าเรื่องแพร่ออกไป ต่อไปจะเอาหน้าไปอยู่ในหน่วยเนี่ยผานได้ยังไง?”