ไป๋ถงเก็บเกราะหน้าท้องเกล็ดเงิน แล้วพยักหน้าให้หลินเย่
「หลินเย่ พวกคุณรีบเก็บกวาดสนามรบ รวบรวมเสบียงอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะกลับไปรายงานสถานการณ์ให้หัวหน้าฟัง」
พูดจบ เธอก็หันหลังมุดเข้าไปในรถเก๋งสปอร์ต เครื่องยนต์คำรามก่อนจะกลับรถแล่นหายเข้าไปในความมืด
ฉินรั่วหลานเหลือบมองเหวยนีน่า แล้วตบก้นงอนงามของเธอเบา ๆ 「ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปเรียกคนมาช่วย แล้วแบ่งศพนี่กัน」
เหวยนีน่าส่งจูบให้หลินเย่
「พี่หลินเย่ แล้วเจอกันนะ~」
สองสาวหันหลังเดินไปทางกองรถ
ส่วนหลินเย่เดินกลับไปที่รถบ้าน
ประตูรถเปิดออก หลี่อวิ๋นชะโงกหน้าออกมา สีหน้าร้อนรน
「ท่านหลินเย่ กลับมาแล้วเหรอคะ!」
ตัวหลินเย่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝน เขาก้าวเข้าไปในรถแล้วถอดเสื้อท่อนบนออกอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นชัด ราวกับสลักเสลาไว้ด้วยคมมีด ไหล่กว้างเอวสอบ
เย่ชิงชิงนั่งอยู่เบาะหลัง พอดีเห็นภาพนั้นเข้า ใบหน้าก็แดงวาบขึ้นมาทันที
จังหวะนั้นเอง หลินเย่เดินเข้ามาหาเธอทั้งท่อนบนเปลือยเปล่า สีหน้าเธอพลันลนลาน ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
เขาคิดจะทำอะไร?
คงไม่ได้คิดจะทำเรื่องนั้นที่นี่หรอกนะ...
แต่แม่ก็อยู่ข้าง ๆ เขาคงไม่ทำต่อหน้าแม่หรอก...
แต่ถ้าเกิดเขาคิดจะทำเรื่องนั้นขึ้นมาจริง ๆ ร่างเล็ก ๆ อย่างฉันจะรับไหวได้ยังไง?
เขาทั้งกำยำทั้งแข็งแรง...
เย่ชิงชิงยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ นิ้วมือกำชายเสื้อแน่น
ขณะที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน หลินเย่ก็เอ่ยเสียงเย็น