หลินเย่อุ้มเจ้าก้อนถ่าน พาคนกลุ่มหนึ่งกลับไปยังกองรถเนี่ยผาน
ไป๋ถงเดินเข้ามาหา พลันชะงักฝีเท้า สายตาหยุดอยู่บนตัวเฉินเฟิงสองวินาที ก่อนจะหันไปพูดกับหลินเย่
“หัวหน้าทีมมีธุระจะคุยกับคุณ”
หลินเย่พยักหน้า ชี้ไปยังรถบ้านหุ้มเกราะที่อยู่ด้านหลัง “เฉินเฟิง ไปหารถสักคันแล้วขับตามมา”
“ครับ นายท่าน” เฉินเฟิงเข็นรถเข็นแล้วหันหลังจากไป
ไป๋ถงยืนอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังของเฉินเฟิง คิ้วขมวดเล็กน้อย
“นายท่าน?” เธอหันกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด “เขาเรียกคุณว่านายท่าน? หลินเย่ คุณทำได้ยังไง? ฉันรู้จักเฉินเฟิงดี เขาทะเยอทะยานมาก กองรถกีบเหล็กเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ ตั้งแต่หัวหน้าทีมไปจนถึงสมาชิก ทุกคนล้วนเป็นคนของเขา คนแบบนี้ไม่มีทางยอมสวามิภักดิ์ให้ใครง่าย ๆ”
“คนทะเยอทะยานแค่ไหนก็ต้องมีจุดอ่อนกันทั้งนั้นแหละ” หลินเย่ยิ้มพลางอุ้มเจ้าก้อนถ่านเดินไปทางรถบัส
ไป๋ถงยืนมองแผ่นหลังของเขาอยู่กับที่ เงียบไปหลายวินาที
ตอนนี้เธอยิ่งมองชายหนุ่มคนนี้ไม่ออกเข้าไปทุกที
……
ภาพตัดเปลี่ยนฉาก
ภายในรถบัส
“หัวหน้าทีม เรียกผมเหรอ?”
“มาแล้วก็นั่งสิ” อังเฌนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะยาว เบื้องหน้ามีรายการสิ่งของแผ่นหนึ่งวางอยู่
เสิ่นเมิ่งเยว่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้าเย็นชา
หลินเย่นั่งลง เจ้าก้อนถ่านขดตัวงีบอยู่บนตักเขา
อังเฌดันแว่นขึ้น ก่อนเอ่ยช้า ๆ “หลินเย่ พูดตามตรง ครั้งนี้ที่กองรถเนี่ยผานชนะขาดลอยได้ ส่วนใหญ่เป็นผลงานของคุณคนเดียว”
“สายลับทรยศ กองรถกีบเหล็กซุ่มโจมตี ถ้าไม่ได้คุณลงมือ ครั้งนี้กองรถเนี่ยผานถึงไม่ตายก็คงเสียหายหนัก”
“ผมกับเมิ่งเยว่เลยคุยกันว่า ถ้าแบ่งตามแผนเดิม พวกเราคงรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ”