หลินเย่เปิดหน้าต่างระบบดูแต้มสังหาร
【แต้มสังหาร: 8800】
【ยอดหนี้เงินกู้: 40000】
【ดอกเบี้ย: 4000】
“……”
เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา เรื่องวิวัฒนาการเจ้าหมาดำน้อยคงต้องพักไว้ก่อน รอสะสมแต้มสังหารให้พอแล้วค่อยทุ่มหมดหน้าตักไปทางเลือกที่สี่
แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องใช้หนี้ให้หมดเสียก่อน
ดอกเบี้ยวันละ 2000 ยิ่งลากไปหนึ่งวันก็ยิ่งเพิ่มอีก 2000 ถ้าปล่อยไว้สิบวันก็กลายเป็น 20000
เงินกู้นอกระบบนี่ ยิ่งยืดเวลาก็ยิ่งถึงตาย
“ผีประหลาดเอ๋ย ผีประหลาด……” หลินเย่เอนหลังพิงโซฟา เงยหน้ามองเพดานแล้วพึมพำกับตัวเอง “พวกแกอยู่ที่ไหนกันแน่?”
เย่ชิงชิงที่กำลังทำความสะอาดอยู่ตรงมุมห้องได้ยินดังนั้น มุมปากก็กระตุก
คนอื่นหลบผีประหลาดแทบไม่ทัน อยากอยู่ห่างให้มากที่สุด
แต่เขากลับนั่งรอให้ผีประหลาดมาหาถึงที่
ครืนครั่น!!!
จู่ ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นนอกหน้าต่าง
เมฆดำทะมึนเคลื่อนต่ำลงมา ท้องฟ้ามืดราวกับยามเย็น
ฝนเทกระหน่ำ เม็ดฝนสาดกระทบหลังคารถดังเปาะแปะ
สายฟ้าผ่าติดต่อกันไม่ขาด ส่องให้ท้องฟ้าสีเทาขมุกขมัวสว่างวาบจนขาวซีด
ด้านนอกพลันอลหม่านไปหมด
“ฝนตกแล้ว! รีบขนเสบียงมาเร็ว อย่าให้เปียก!”
“ผ้าใบกันฝนอยู่ไหน? เอามาคลุมเร็ว! เสบียง กระสุน ยา คลุมให้หมด!”
“เร็วเข้า อย่ามัวชักช้า!”
“ลังทางนั้นเป็นยา! ขนยามาก่อน!”
หลินเย่มองสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่ด้านนอก คิ้วขมวดแน่น
ฝนมาเร็วเกินไป หนักเกินไป แถมท้องฟ้ายังมืดผิดปกติ
“โฮ่ง ๆ ๆ!”
เจ้าก้อนถ่านพลันเห่าเสียงดัง หันไปทางทิศหนึ่งนอกหน้าต่างรถ หางชี้ตรง ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
หลินเย่หันกลับไปอุ้มมันขึ้นมา
“เห่าอะไรของแก?”
“โฮ่ง ๆ ๆ!”
เจ้าก้อนถ่านจ้องเขม็งไปยังทิศหนึ่ง แยกเขี้ยว มุมปากยกขึ้น ขนทั่วตัวชันฟู
หลินเย่หรี่ตามองตาม ทิศนั้นคือกองรถเฮยอิง
เขานึกถึงคำพูดของเฉินอวี่ เจ้าก้อนถ่านได้กลิ่นอันตราย
หรือว่า……