เย่ชูกำมือแน่น หลุบตาลงมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้รับกาแฟ แต่หันไปมองเจียงโจวเหยี่ยน “ดูไม่คุ้นหน้าเลยนะ เป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่เหรอ”
เจียงโจวเหยี่ยนไม่ชอบที่เธอพูดจาเหมือนตัวเองอยู่สูงกว่า ขมวดคิ้ว ไม่ตอบแต่ถามกลับ “ปกติคุณไม่ดื่มกาแฟนี่ ผมจะชงชาให้”
ทั้งเบี่ยงประเด็น ทั้งอธิบายให้เวินเชี่ยนฟัง ปลอบใจเธอไปในตัว
เจียงโจวเหยี่ยนหันไปชงชาให้เย่ชู เย่ชูมองเวินเชี่ยนที่เตี้ยกว่าตัวเองเล็กน้อยอีกครั้ง ถามว่า “เพื่อนร่วมงานใหม่คนนี้เรียกยังไงหรือ”
สบตากันสี่ตา เวินเชี่ยนแสดงสีหน้าสับสน
เมื่อคืนหลังจากส่งรูปเสร็จ เธอก็ลบบันทึกแชตในวีแชตทิ้ง เจียงโจวเหยี่ยนไม่รู้เรื่องที่เธอส่งรูป เย่ชูเห็นเล็บที่จงใจอวดของเธอแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ว่ารูปเจียงโจวเหยี่ยนอาบน้ำเป็นฝีมือเธอถ่าย
ทำไมท่าทางเธอถึงได้สงบขนาดนี้
หรือว่าไม่ได้รับ
ไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่หวัง เวินเชี่ยนก็ไม่ตื่นตระหนก ยิ้มบาง ๆ แนะนำตัวว่า “ฉันชื่อเวินเชี่ยนนะ ทุกคนเรียกเสี่ยวเวิน”
“อ้อ”
เย่ชูตอบเสียงเรียบ ๆ จู่ ๆ ก็โน้มตัวไปข้างหน้า
เวินเชี่ยนนึกว่าเธอจะทำอะไร จึงถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ ถ้วยกาแฟในมือสั่น กาแฟร้อนลวกหลังมือไหลลงมา เธอเจ็บจน “ซี้ด” ขึ้นมา
“เย่ชู!”
เจียงโจวเหยี่ยนเหลือบไปเห็น ไม่ทันได้สนใจชงชา เดินสามก้าวมาในสองก้าว มือหนึ่งแย่งกาแฟในมือเวินเชี่ยนไปวางบนโต๊ะ อีกมือหนึ่งจับมือเธอขึ้นมาจะตรวจดู
“โดนลวกไหม ผมดูหน่อย...”
แต่เวินเชี่ยนกลับชักมือกลับทันเวลา ก้าวถอยหลังเพื่อถอยห่างเขา ยิ้มอ่อนโยนให้เจียงโจวเหยี่ยน “ขอบคุณที่ท่านประธานเจียงเป็นห่วงนะคะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
นี่ก็คือเพื่อไม่ให้เจียงโจวเหยี่ยนลำบากใจ เธอยอมถอยเอง แบกรับความเสียใจไว้คนเดียว
เจียงโจวเหยี่ยนยิ่งสงสารเธอมากขึ้น และรู้ด้วยว่าถ้าเย่ชูอยู่ด้วย พวกเขาสนิทกันเกินไปจะถูกเปิดเผย ทำได้เพียงปล่อยให้เวินเชี่ยนเสียใจชั่วคราว วางมือลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไปห้องพยาบาลดูหน่อยเถอะ”
“ค่ะ ท่านประธานเจียง”
เวินเชี่ยนใช้มือซ้ายปิดมือขวาไว้ ยิ้มขอโทษให้เย่ชู แล้วเดินตรงไปที่ประตู
เย่ชูเห็นทุกอย่างในสายตา ในใจโศกเศร้า แต่คิดได้ว่าเจียงโจวเหยี่ยนก็เคยปกป้องเธอแบบนี้เหมือนกัน
เธอกับเจียงโจวเหยี่ยนคบกันและแต่งงานกัน ทุกคนต่างคิดว่า ถึงเจียงโจวเหยี่ยนจะเป็นลูกเลี้ยงของตระกูลเจียง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอซึ่งเป็นลูกสาวของแม่บ้านตระกูลเจียงจะเอื้อมถึง
แม่ของเจียงโจวเหยี่ยนไม่พอใจในตัวเธอมาตลอด รังเกียจและหาเรื่องสารพัด เพื่อปกป้องเธอ เจียงโจวเหยี่ยนมักจะยืนขวางหน้าเธอไว้เสมอ รับเอาความผิดทั้งหมดไว้กับตัวเอง ไม่ให้แม่ของเขามีข้ออ้างจะหาเรื่องเธอ และไม่ให้เธอจำได้ว่าแม่ของเขาไม่ดีตรงไหน
พวกเขาเคยถูกเพื่อน ๆ มองว่าเป็นแบบอย่างในการแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้
แต่ตอนนี้ ตาชั่งในใจของเจียงโจวเหยี่ยนเอนไปทางเวินเชี่ยนแล้ว คนที่เขาปกป้อง ไม่ใช่เธอกับลูกสาวอีกต่อไป
“เดี๋ยวก่อน”
เย่ชูดึงสายตากลับจากตัวเจียงโจวเหยี่ยน เรียกเวินเชี่ยนไว้ “น้ำหอมของคุณเวินหอมดีนะ กลิ่นอะไรเหรอ”
คำพูดที่ไม่มีต้นไม่มีปลายทำให้ทั้งเจียงโจวเหยี่ยนและเวินเชี่ยนงงไปหมด
เวินเชี่ยนมองเธอด้วยความสงสัย บอกยี่ห้อและกลิ่นน้ำหอมไป
เย่ชูยกยิ้มมุมปาก “ขอบคุณนะ ไว้ฉันจะลองใช้บ้าง”
แต่เจียงโจวเหยี่ยนรู้ว่า เพราะเสียงเสียงไวต่อกลิ่นมาก เธอจึงไม่ได้ใช้น้ำหอมมาหลายปีแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้อยากรู้เรื่องน้ำหอมจริง ๆ
เจียงโจวเหยี่ยนจับข้อมือเย่ชู ดึงเธอออกมา แล้วบังให้เวินเชี่ยนอยู่ข้างหลัง พูดว่า “ที่นี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว ออกไปเถอะ”
เวินเชี่ยนมองดูมือที่จับกันของทั้งสองคน สีหน้าเศร้าสร้อยตอบรับ แล้วเดินออกจากห้องทำงานประธาน
ประตูปิดลง เจียงโจวเหยี่ยนก็ปล่อยข้อมือเย่ชู
ท่าทางเมื่อกี้ของเวินเชี่ยน แสดงว่าโดนทำร้ายจิตใจ
เจียงโจวเหยี่ยนหงุดหงิดในใจ ผลักกระติกน้ำร้อนไปข้าง ๆ ซาลาเปาไส้ครีมก็ไม่กินแล้ว น้ำเสียงไร้ความอดทนอย่างเห็นได้ชัด “คุณมีธุระอะไรอีกไหม”
สิ่งที่อยากรู้ก็ตรวจสอบยืนยันหมดแล้ว เย่ชูก็ไม่อยากอยู่ในที่ที่ทำให้อึดอัดนี้ จึงพูดว่า “วันนี้ฉันเป็นเด็กรับใช้ให้ลูกสาว รับออร์เดอร์จากเธอ มาส่งความอบอุ่นให้พ่อของเธอ”
“ในเมื่อคุณยุ่งมาก งั้นฉันกลับแล้วนะ”
เจียงโจวเหยี่ยนชะงักไป สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย รีบบอกว่า “ผมไปส่งคุณ”
ทั้งสองคนมาถึงล็อบบี้ลิฟต์ มือถือของเจียงโจวเหยี่ยนก็ดังขึ้น
เย่ชูยืนใกล้ มองเห็นหน้าจอเป็นสายจากแม่สามี จึงบอกว่า “ฉันลงไปเองดีกว่า คุณรีบรับโทรศัพท์เถอะ”
ถ้าแม่สามีรู้ว่าเป็นเพราะเธอเลยรับสายช้า เธอต้องโดนว่าแน่
ประตูลิฟต์เปิดออก มองเย่ชูเข้ารลิฟต์ เจียงโจวเหยี่ยนก็กดรับโทรศัพท์ พลางหันหลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน
เกือบถึงชั้นล่าง เย่ชูก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้เป็นวันเกิดของโจวฉือไข่ หลานชายของเจียงโจวเหยี่ยน
เจียงโจวเหยี่ยนไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ของขวัญที่เธอเตรียมไว้ก็ไม่มีโอกาสให้เขาช่วยเอาไปให้
คิดว่าเจียงโจวเหยี่ยนอาจจะยังคุยโทรศัพท์อยู่ เย่ชูจึงกดปุ่มชั้นใหม่อีกรอบ กลับขึ้นไปที่ชั้นบนสุด ห้องทำงานประธาน
ประตูห้องทำงานแง้มอยู่ เธอเพิ่งถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงเจียงโจวเหยี่ยนคุยโทรศัพท์
“แม่放心ได้เลยนะครับ คืนนี้ผมจะไปงานวันเกิดของฉือไข่กับเวินเชี่ยน”
“ผมยังไม่ได้บอกเย่ชูว่าฉือไข่ก็เชิญเธอมาด้วย”
“แล้วจะบอกฉือไข่ว่ายังไงดี”
“เมื่อคืนเสียงเสียง失控อีกแล้ว บอกไปว่าเย่ชูต้องอยู่ดูแลเสียงเสียงที่บ้านนะ”
“อาการของเสียงเสียงก็รู้ ๆ กันอยู่ เชื่อว่าฉือไข่คงเข้าใจได้”