ส่วนเรื่องให้เขาติดตามหัวหน้ามือปราบหวังไปปราบปีศาจ ยิ่งฟังดูเหลวไหลเข้าไปใหญ่
ในอำเภอสือเฉียว ใครบ้างที่มีชื่อมีแซ่แล้วไม่รู้ว่า ลู่จิ่งเป็นแค่ตัวกระจ้อยร่อยขั้นหลอมกายระดับสี่?
เพื่อเอาชีวิตรอด เขาขายพวกเดียวกันไปแล้ว ตอนนี้กลับจะให้ไปฆ่าปีศาจอีกหรือ?
เรื่องนี้แทบไม่ต่างจากการเอาชีวิตเขาเลย
พูดไปพูดมา ก็เพราะฝีมือยังไม่แข็งแกร่งพอ
ในยุคสมัยเช่นนี้ ความอ่อนแอคือบาปดั้งเดิม
เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ ลู่จิ่งก็ตัดสินใจได้แล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน คิ้วขมวดแน่น ขอบตาแดงก่ำ กระทั่งน้ำเสียงยังเจือสะอื้นอยู่หลายส่วน
“ท่านนายท่าน ท่านก็ทราบดี...ข้ากับหัวหน้ากองคาราวานม้าเรียกได้ว่ารักใคร่กลมเกลียว รักมั่นคงดุจเหล็กกล้า เป็นมิตรสนิทที่รักยิ่งของกันและกัน!”
นายท่าน: “...”
ชายฉกรรจ์สองคนในโถงกระตุกหางตาพร้อมกัน
คนผู้นี้ช่างไร้ยางอายนัก
ลู่จิ่งทำราวกับไม่รู้ตัว ยิ่งพูดก็ยิ่งสะเทือนอารมณ์ มือหนึ่งกุมอก อีกมือยื่นคว้าไปในอากาศ ราวกับต้องการไขว่คว้าบางสิ่ง
“ย้อนกลับไปเมื่อครั้งข้าเพิ่งเข้ากองคาราวานม้า ไม่รู้จักใครสักคน ท่านหัวหน้าผู้เฒ่ากลับสวมเสื้อบุนวมให้ข้าด้วยมือตนเอง ท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว เสื้อบุนวมตัวนั้นจนถึงตอนนี้ข้ายังเก็บไว้ก้นหีบ ทุกครั้งที่ดึกสงัดไร้ผู้คน ข้าก็จะหยิบออกมาดู”
“ต่อมาข้าล้มป่วยหนัก นอนอยู่บนเตียงจนลุกไม่ขึ้น ท่านหัวหน้าก็ส่งคนเอายามาให้ด้วยตนเอง ทั้งยังกำชับห้องครัวเป็นพิเศษให้ต้มโจ๊กข้าวฟ่างให้ข้าวันละหม้อ! แม้ลู่จิ่งจะเป็นคนหยาบกระด้าง แต่บุญคุณนี้ข้าไม่กล้าลืมแม้ชั่วขณะ”
กล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งหนักอึ้งด้วยความเจ็บปวด
“ข้ากับท่านหัวหน้าคบหากันมาหลายปี อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน กินอยู่ร่วมกันมานาน จนสนิทสนมยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ บัดนี้ท่านตกอยู่ในคุก ข้าช่วยท่านออกมาไม่ได้ก็รู้สึกละอายใจอย่างยิ่งแล้ว ท่านยังจะให้ข้าลงมือฆ่าท่านด้วยตนเองอีกหรือ? ท่านนายท่าน นี่ท่านกำลังจะให้ลู่จิ่งต้องแบกรับชื่อเสียงคนอกตัญญูหักหลังผู้มีพระคุณนะขอรับ”