《คัมภีร์ยุทธ์สุริยันชาด》กล่าวโดยสรุปแล้วไม่ซับซ้อน
ร่างกายมนุษย์มีจุดลมปราณทั้งหมด 362 จุด
สิ่งที่คัมภีร์ยุทธ์สุริยันชาดต้องทำ ก็คือนำพลังแห่งฟ้าดินเข้าสู่ร่าง เติมเต็มจุดลมปราณทั้ง 362 แห่งให้ครบถ้วน
วิชาทั้งห้า หากแยกออกจากกัน ไม่มีวิชาใดนับว่าล้ำค่า
แต่เมื่อนำมาผสานเป็นหนึ่งเดียว กลับกลายเป็นเส้นทางสายใหม่
“ระบบ นำแต้มสังหารที่เหลือทั้งหมดไปเพิ่มให้คัมภีร์ยุทธ์สุริยันชาด”
【ปีที่ 1 เจ้านำปราณเข้าสู่ร่าง ลมปราณบางเบาราวเส้นไหมวนเวียนอยู่นอกร่างหลายวัน เจ้าใช้ลมหายใจชักนำ ในที่สุดก็รับมันเข้ามาได้หนึ่งสายผ่านจุดหย่งเฉวียน ความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง ทำให้เจ้าไม่ได้นอนถึงสามคืน】
【ปีที่ 5 จุดหย่งเฉวียนทั้งซ้ายและขวาค่อย ๆ เปิดออก ลมปราณเข้าสู่น่อง ยามเดินพลันรู้สึกว่ามีลมใต้ฝ่าเท้า ร่างเบาขึ้น 3 ส่วน】
【ปีที่ 12 เจ้าเติมเต็มจุดลมปราณแห่งที่ 20 ลมปราณเคลื่อนผ่านเข่า กระแสความร้อนสองสายไหลเวียนระหว่างขาทั้งสอง เจ้าลองเตะขาออกไป ทว่ายามเก็บท่ากลับไร้ทั้งลมและเสียง】
【ปีที่ 15 เจ้าเติมเต็มจุดลมปราณแห่งที่ 40 ลมปราณเข้าสู่หน้าอก ลมหายใจยาวต่อเนื่อง เมื่อพ่นลมหายใจขุ่นออกมา เชือกตากผ้าที่อยู่ห่างออกไป 5 ฉื่อกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย】
【คัมภีร์ยุทธ์สุริยันชาด (สำเร็จขั้นต้น)】
【แต้มสังหารคงเหลือ: 0】
......
สายลมพัดผ่านกำแพงที่พังทลาย หอบกลิ่นคาวเลือดไปด้วย พัดให้เกล็ดงูซึ่งเกลื่อนพื้นส่งเสียงกรอบแกรบ
‘เอี๊ยด’
ในส่วนลึกสุดของหมู่บ้าน ประตูไม้บานหนึ่งที่ปิดสนิทถูกผลักเปิดจากด้านใน
ชายคนหนึ่งค่อย ๆ โผล่ออกมาจากช่องประตู
เขาผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ข้อนิ้วใหญ่โต เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นทีละเส้น ราวกับกิ่งไม้แห้งที่มีเชือกป่านพันอยู่
โหนกแก้มสูงเบ้าตาคล้ำ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ประกาย
ดูจากโครงกระดูกแล้ว เดิมทีเขาควรเป็นชายฉกรรจ์กำยำ
เขาพยุงกรอบประตู ค่อย ๆ ก้าวออกมาทีละก้าว
ถัดมา ประตูบานที่สองก็เปิดออก
บานที่สาม
บานที่สี่
ชายฉกรรจ์คนแล้วคนเล่าทยอยเดินออกมาจากเรือนหลายแถวที่ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด
มีอยู่ยี่สิบสามสิบคน ล้วนเป็นวัยฉกรรจ์ แต่ไม่มีใครยืนตัวตรงได้สักคน