จากนอกประตูมีเสียงของฟู่จิ่นซิวแว่วมา: "ซีซี เธออยู่ในนั้นหรือเปล่า?"
เมิ่งหว่านซีเก็บที่ตรวจครรภ์จากพื้นขึ้นมา เห็นขีดสองขีดบนนั้น น้ำตาเอ่อคลอด้วยความดีใจ อยากจะรีบบอกข่าวดีนี้ให้ฟู่จิ่นซิวรู้ในทันใด
นึกถึงเมื่อก่อนที่ประจำเดือนเลื่อนมาหลายครั้งเป็นสิบวัน เธอเคยนึกว่าตัวเองตั้งครรภ์
สุดท้ายตรวจแล้วไม่ท้อง ความผิดหวังนั้น เธอไม่อยากให้ฟู่จิ่นซิวต้องเจออีก
"อืม" เมิ่งหว่านซีรีบเช็ดหางตาที่เปื้อนน้ำตาอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วเก็บที่ตรวจครรภ์ให้เรียบร้อย
รอไปโรงพยาบาลตรวจละเอียดอีกที ยืนยันแน่ชัดแล้วค่อยบอกฟู่จิ่นซิวเถิด
เธอผลักประตูออกไป สบกับสายตาพินิจของฟู่จิ่นซิวพอดี
"ตาแดงแบบนี้ได้ยังไง?" คิ้วของชายหนุ่มขมวดขึ้นเล็กน้อย ยกมือลูบหางตาแดงก่ำของเมิ่งหว่านซี
เมิ่งหว่านซีหาข้ออ้าง "เมื่อกี้เพิ่งอ่านนิยายดราม่าน้ำตานอง ติดตามมากไปหน่อย"
เธอคล้องคอฟู่จิ่นซิวเปลี่ยนเรื่อง "ช่วงนี้คุณออกไปทำงานต่างเมืองทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนฉันมากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?"
ชายหนุ่มก้มศีรษะลงมาแนบหน้าผากกับเธอ เสียงอ่อนโยน: "รอเซ็นสัญญาใหญ่ฉบับนี้เสร็จ ผมจะหาเวลาพักอยู่เป็นเพื่อนคุณให้เต็มที่ แต่คุณภรรยาครับ..."
มือของเขาเลื้อยมาโอบเอวเธอ "ผมคิดถึงคุณจังเลย"
ยังไม่ทันที่เมิ่งหว่านซีจะได้สติ จูบร้อนแรงของชายหนุ่มก็ประทับลงบนลำคอเธอเสียแล้ว
ตั้งแต่นั้นกลับมาจากยุโรปจนถึงตอนนี้ก็เกือบยี่สิบวัน ฟู่จิ่นซิวยุ่งอยู่กับงาน เพิ่งวันนี้ถึงได้มีเวลา กอดร่างอ่อนนุ่มหอมกรุ่นของเมิ่งหว่านซี ความเหนื่อยล้าทั้งมวลก็มลายหายสิ้นในบัดดล
แต่วันนี้เมิ่งหว่านซีกลับไม่ให้ความร่วมมือเหมือนเช่นเคย
มือเล็กนุ่มนิ่มที่ไร้เรี่ยวแรงค้ำไว้ในอ้อมอกเขาเบาๆ เมิ่งหว่านซีเอ่ยเสียงเขินอายเจือออดอ้อนเบาๆ ว่า: "วันนี้ไม่ได้นะ"
เธอยังไม่แน่ใจว่าตั้งครรภ์หรือเปล่า ถ้ามีจริง ลูกรักที่ทั้งคู่เฝ้ารอมานักหนา จะทำอะไรสุ่มเสี่ยงอีกไม่ได้แล้ว
ฟู่จิ่นซิวจับมือเธอขึ้นมาจูบ "เป็นประจำเดือนเหรอ?"
เมิ่งหว่านซีผงกศีรษะรับ คิดจะให้เซอร์ไพรส์ใหญ่หลังตรวจเสร็จ
ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยตัณหา ค่อยๆ ไล่จากลำคอเรียวงามของเธอลงมายังริมฝีปากสีชมพูนุ่ม "งั้น...คุณภรรยาจะชดเชยให้ผมยังไงดี?"
ร่างกายถูกวางลงบนเตียง เมิ่งหว่านซีรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง
ฟู่จิ่นซิวมักมีความต้องการในตัวเธอมาก แม้บนเตียงเขาจะเอาใจเธอ แต่ต้องอดมาถึงยี่สิบวัน ก็เป็นช่วงที่ตัณหาของเขาพุ่งถึงขีดสุด
"อาซิว คืนนี้ไม่ได้จริงๆ นะ..."
"ซีซีจอมซน ผมไม่ทำอะไรหรอก แค่คิดถึงคุณน่ะ ขอจูบคุณหน่อย ขอถนอมคุณให้หายคิดถึง"
คำหวานละมุนของชายหนุ่มเป็นดั่งตาข่ายแน่นหนาไร้ช่องว่าง สานรัดเธอไว้ภายในนั้น
ยามเคล้าคลอเร่าร้อน ฟู่จิ่นซิวสอดนิ้วประสานกับเธอ จูบเส้นผมของเธอ "ซีซี ถ้าผมทำผิด คุณจะให้อภัยผมไหม?"
เมิ่งหว่านซีในดวงตายังมีไอชื้นของตัณหาที่ยังไม่จาง "แล้วแต่ว่าเป็นความผิดแบบไหน? ตราบใดที่ไม่ใช่ความผิดเรื่องหลักการ ฉันก็ไม่มีทางโกรธคุณหรอก เพราะคนที่ฉันรักที่สุดก็คืออาซิวนี่นา"
แม้จะรู้ว่าไม่น่าเป็นไปได้ แต่เมิ่งหว่านซียังคงยกมือลูบแก้มเขาเบาๆ เอ่ยถามว่า "ถ้าอย่างนั้น...อาซิว คุณนอกใจฉันรึเปล่า?"
สำหรับเธอ นี่คือความผิดเรื่องหลักการเพียงหนึ่งเดียว
เงินทองหมดไปก็หาใหม่ได้ งานที่ทำหายไปก็หาใหม่ได้เช่นกัน
แต่ถ้าผู้ชายนอกใจ มันก็สกปรกไปแล้ว
ของสกปรกเธอไม่เอา!
ในห้องนอนมีเพียงแสงไฟจากโคมหัวเตียงดวงเดียวส่องสว่าง ส่วนฟู่จิ่นซิวหันหลังให้แสง ดวงตาใต้เงามืดนั้นทำให้ใครก็อ่านไม่ออกว่าแววตาลึกล้ำนั่นเป็นเช่นไร
ได้ยินเพียงเสียงทุ้มต่ำของเขา แฝงไว้ด้วยคำสัญญาจริงจังและหนักแน่นว่า "ซีซี ผมรักคุณ ไม่มีวันทรยศคุณ"
เมิ่งหว่านซีได้รับคำตอบดังที่คาดไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอเขาอย่างว่าง่าย "เราเกื้อกูลกันมาสิบแปดปี ฝ่าฟันด้วยกันถึงวันนี้ ถ้าแม้แต่คุณยังนอกใจ โลกนี้ก็คงไม่มีผู้ชายดีๆ หลงเหลืออีกแล้ว"
ฟู่จิ่นซิวลูบศีรษะเธอ "ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะนะ ผมไปอาบน้ำเย็นก่อน"
เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลรินจากห้องน้ำ หัวใจของเมิ่งหว่านซีก็ยังไม่อาจสงบลงได้จนถึงตอนนี้
ในหัวมีแต่ภาพขีดสองขีดบนที่ตรวจครรภ์
ถ้าเธอตั้งครรภ์จริงๆ ลูกในท้องจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงนะ?
ไม่ว่าชายหรือหญิง ฟู่จิ่นซิวคงจะดีใจไม่ต่างจากเธอสินะ
พอฟู่จิ่นซิวขึ้นเตียงพร้อมกับความเย็นเยียบที่ติดตัวมา เมิ่งหว่านซีก็กลิ้งตัวเข้าไปในอ้อมกอดเขาอย่างเคยตัว อ้อแอ้ปากว่า "อาซิว พรุ่งนี้ฉันจะให้เซอร์ไพรส์คุณอย่างหนึ่ง"
ฟู่จิ่นซิวนึกว่าเธอละเมอ ก้มลงจูบที่หว่างคิ้วของเธอเบาๆ "ได้ครับ ผมรออยู่นะ"
วันรุ่งขึ้น
เมิ่งหว่านซีตื่นนอนก็ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายเป็นชุด
เมื่อประโยคจากปากหมอว่า "คุณเมิ่ง ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์แล้ว" ดังขึ้นที่ข้างหู เมิ่งหว่านซีถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้ม
หมอโจวเจ้าของไข้ทราบดีว่าเส้นทางที่ผ่านมาของเธอนั้นยากลำบากเพียงใด
สามปีมานี้ไม่เคยหยุดการรักษาเลย ฉีดยากระตุ้นไข่ตกหลายครั้ง ก็มีแต่กลับไปด้วยความผิดหวังทุกหน
หมอโจวยื่นกระดาษทิชชู่ให้เธอแผ่นหนึ่ง "ตอนนี้ตัวอ่อนยังเล็กมาก ระบุได้แค่ว่าตั้งครรภ์ สามเดือนแรกคุณเมิ่งต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ นะครับ รอให้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อยค่อยมาตรวจครรภ์อย่างละเอียดอีกที"
"ขอบคุณค่ะ" เมิ่งหว่านซีแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะรีบบอกข่าวดีนี้ให้ฟู่จิ่นซิวรู้
ก่อนที่เธอจะเลิกงานในวงการไป ฟู่จิ่นซิวก็เฝ้ารอคอยเด็กคนนี้มาตลอด
บัดนี้ ในที่สุดความฝันของทั้งคู่ก็เป็นจริงเสียที
คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกลับวางลง เรื่องสำคัญขนาดนี้ เธอไม่อยากบอกเขาผ่านตัวหนังสือเย็นชา
เธอไม่ได้บอกใครสักคน ตรงไปที่บริษัทเลย
จากลิฟต์ส่วนตัวตรงขึ้นไปยังสำนักประธานที่ชั้นบนสุด ช่วงนี้กำลังประชุมเช้าอยู่ เธอจะแอบเข้าห้องทำงานก่อนจะให้เซอร์ไพรส์เขา
เมิ่งหว่านซีกุมสายกระเป๋าแน่น ทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นใจ แล้วผลักประตูห้องทำงานของประธานออกไป
เธอวาดภาพสีหน้าของฟู่จิ่นซิวตอนรู้ว่าเธอมีลูกไว้เรียบร้อยแล้ว
เขาจะตื้นตันจนร้องไห้ไม่เป็นเสียงเหมือนเธอหรือเปล่านะ?
"ตี๊ด--"
ประตูเปิดออก เมิ่งหว่านซีเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่ที่มุมปาก