สิบวันต่อมา บนถนนสายยาวแห่งเมืองเซิ่งจิง
ยามมงคลมาถึงแล้ว
คันหามของเจ้าสาวสองคัน เคลื่อนออกจากประตูแดงชาดของจวนสกุลเซิ่นอย่างช้า ๆ ทีละคัน ตามถนนหินเขียว มุ่งหน้าสู่จวนโหวเว่ยหย่วน แสงแดดส่องลงบนผ้าแพรแดงบนยอดคันหาม เปล่งประกายเจิดจ้า
คันหามด้านหน้า เห็นได้ในพริบตาว่าไม่ธรรมดา
ตัวคันหามทำจากไม้ไผ่เซียงเฟยเป็นโครง หุ้มด้วยแพรเนื้อนุ่มสีแดงสดปักลายดอกบัวคู่ด้วยไหมทองเต็มผืน แสงแดดต้องเข้าประกายทองไหลเวียน งดงามเจิดจ้า ราวกับตัดผืนเมฆยามเย็นมาคลุมไว้บนคันหาม มุมทั้งสี่ห้อยพู่ที่ร้อยด้วยสายไหมทองคำแท้ สะบัดไหวตามก้าวเท้าที่เป็นระเบียบของคนหาม ระยิบระยับดั่งแอ่งแสงทองแตกกระจาย
บนยอดคันหาม ซ้อนทับด้วยดอกโบตั๋นที่ทำจากแพรแดง แต่ละกลีบซ้อนกันอย่างมีชีวิตชีวา ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากต้นยังมีน้ำค้างยามเช้าติดอยู่ สายลมโชยผ่าน ดอกโบตั๋นนั้นราวกับสั่นไหว งดงามราวกับมีชีวิต
ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือด้านหลังคันหาม——ขบวนสินเดิมที่น่าเกรงขาม ยาวสุดลูกหูลูกตา
รวมทั้งหมดหกสิบสี่คาน
ผ้าแดงคลุมหีบ กุญแจทองคำล็อกแน่นหนา ทุกคานมีคนรับใช้ชุดเขียวสองคนหามอย่างมั่นคง ก้าวเท้าหนักแน่น คดเคี้ยวราวกับแม่น้ำแพรไหมที่เงียบงันแต่เจิดจ้า ไหลผ่านถนนที่พลุกพล่านที่สุดของเมืองเซิ่งจิง แสงแดดทอดลงบนผ้าแดงของหีบ กระจายเป็นรัศมีอบอุ่น เกือบจะดูน่าเกรงขาม
แพรไหม ของเก่า เครื่องหยก เครื่องประดับ โฉนดที่ดิน ร้านค้า……
แม้แต่หนังสือโบราณหายากสองลัง
ตระกูลเซิ่นนำของหมั้นจากฝ่ายชายทั้งหมดมาเพิ่มเติม และเพิ่มเป็นสองเท่า จัดวางอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ นี่คือท่าทีที่เงียบงันแต่ชัดเจนของตระกูลเซิ่น——เซิ่นหนิงฮวานแม้จะ"แต่งลง"แต่ไม่ใช่การประนีประนอม เบื้องหลังนางคือเกียรติภูมิและบารมีทั้งหมดของตระกูลเซิ่น
ชาวบ้านที่ยืนดูตามถนนต่างเขย่งเท้าเบียดเสียด เสียงพูดคุยดังอื้ออึงราวกับคลื่น:
"ดูสินเดิมนี่สิ! กลัวว่าจะย้ายเอาจวนเซิ่นมาครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว!"
"แต่งกับบุตรชายสาขารองเท่านั้น กลับยิ่งใหญ่ขนาดนี้……ตระกูลเซิ่นรักลูกสาวจริง ๆ"