รถม้าเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ไปตามถนนใหญ่ของเมืองเซิ่งจิง ล้อรถบดผ่านแผ่นหินสีเขียวส่งเสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอและอู้อี้
ภายในรถม้าเงียบสงัด
ราวกับถูกแยกออกจากความวุ่นวายภายนอกเป็นคนละโลก
เปยฉือจิ้งหลับตา มีเงาดำในโลกสองมิติจำนวนนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นใบหน้าผุดขึ้นมาในความคิด ราวกับภาพผ่านม้าหมุน ตรึกตรองความเป็นไปได้ของคดีฆาตกรรมในห้องปิดตาย
ประตูหน้าต่างที่ปิดสนิท มีดสั้นที่แทงตั้งฉากจนถึงแก่ชีวิต ห้องปิดตายที่ดูสมบูรณ์แบบ...
ทันใดนั้น
แสงแห่งปัญญาดั่งดาบคมผ่าหมอกหนา!
เขาลืมตาขึ้นทันที ประกายคมในแววตาวาบหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประโยคที่ตราตรึงอยู่ในจิตวิญญาณออกมาเบาๆ ว่า "คิจิโนะคาเอรุ ตรงนี้แหละ!"
เขาลดเสียงต่ำลง แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นไม่คลาดเคลื่อน: "ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!"
เดิมทีเซิ่นหนิงฮวานกำลังพิงหน้าต่างรถ ปลายนิ้ววาดเค้าโครงพื้นที่เกิดเหตุที่เป็นไปได้บนเข่าโดยไม่รู้ตัว พอได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที
สายตาใสกระจ่างทอดมองไปยังใบหน้าที่สดใสขึ้นมาอย่างกะทันหันของเขา ปนด้วยความประหลาดใจและความอยากรู้: "ท่านสามี... ท่านหมายความว่าท่านรู้ความจริงของคดีแล้วหรือ?"
"อืม" เปยฉือจิ้งนั่งตัวตรงเต็มที่ ความเกียจคร้านเมื่อครู่หายไปสิ้น กลับกลายเป็นสมาธิที่เฉียบคมเกือบจะบาดตา เขาใช้นิ้วแตะที่หัวเข่าเป็นจังหวะชัดเจน ราวกับเคาะจังหวะแห่งความจริง "ผู้ตายเฉินฉีหมิง มิใช่ถูกฆ่า แต่ฆ่าตัวตาย"
"ฆ่าตัวตาย?" รูม่านตาเซิ่นหนิงฮวานหดเล็กลง
ความเป็นไปได้นี้มิใช่ว่านางไม่เคยคิดถึง โดยสัญชาตญาณแล้วนางกลับโน้มเอียงไปทางคำตอบนี้มากที่สุด แต่หลายจุดที่ขัดกับเหตุผลทำให้ต้องค้างคาใจอยู่เสมอ