หลี่เฉิงลู่ละสายตาจากเปยฉือจิ้งอย่างรวดเร็ว
แม้ผู้นั้นจะมีรูปโฉมงดงาม คิ้วตาคมชัด นิสัยสะอาดสะอ้าน ท่ามกลางเหล่าสุภาพบุรุษที่ตั้งใจอวดภูมิปัญญาอยู่ทั่วงาน กลับแลดูสดชื่นเป็นธรรมชาติอย่างน่ายกย่อง
แต่—มิได้
ไม่อาจคิดได้เป็นอันขาด!
หลี่เฉิงลู่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในใจ
น้องสาวของเขาฉานอิง ผู้มีจิตใจปราดเปรื่องและเฉลียวฉลาดเลิศล้ำ ใครเล่าจะยอมให้แต่งกับบุตรเขยที่ดูไม่ค่อยฉลาดนัก? ต่อไปหลานชายหลานสาวของเขาจะฉลาดเพียงใด ต้องดูพี่ชายอีกครึ่งหนึ่ง!
เรื่องนี้
สำคัญยิ่ง!
เขาไม่อาจหาสามีที่ฉลาดต่ำให้น้องสาวได้
คิดได้ดังนั้น
หลี่เฉิงลู่จึงหันไปมองเหล่าบุตรหลานขุนนางที่กำลังแต่งกลอนโต้ตอบกันอยู่ฝั่งหนึ่ง แล้วพยักหน้าพอใจ นั่นถึงจะดูเข้าท่า อย่างไรก็ตาม ขณะที่กำลังจะพิจารณานิสัยท่าทางของคนเหล่านั้นอย่างละเอียด ก็จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดแปลบที่ท้องน้อยอย่างคุ้นเคย!
ความเจ็บปวดนั้นมาเร็วราวกับถูกน้ำแข็งแทง ฉุดลมหายใจของเขาหายไปทันที
ใบหน้าของหลี่เฉิงลู่ซีดลงทันที ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วแทบจะโปร่งใส หยาดเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่ขมับ ปลายนิ้วที่กำพัดแน่นจนขาวโพลน ข้อนิ้วดังกรอบ ๆ
เขาอดทนไม่แสดงความเจ็บปวดออกมา แต่ร่างกายที่ห่อตัวเล็กน้อยและดวงตาที่เหม่อลอยชั่วขณะก็เผยถึงความทุกข์ทรมานในตอนนี้
“ฝ่าบาท!” ฟู่อาน หัวหน้าขันทีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไป ก้าวขึ้นมาเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาอย่างไม่ให้ใครได้ยิน พร้อมกับความตื่นตระหนกเล็กน้อย “หรือว่า...”