เสียงของเซิ่นหนิงฮวานแผ่วเบา ราวกับเล่าเรื่องราวในอดีตอันแสนธรรมดา แต่เมื่อตกถึงหูของเปยฉือจิ้ง กลับเหมือนสายน้ำใสที่หลั่งไหลผ่านปลายหัวใจ
เต๋าเฒ่าชิงหยุนจื่อ
เขาจะจำไม่ได้ได้อย่างไร เรียกได้ว่าประทับใจยิ่งนัก
เต๋าเฒ่าท่านนั้นมีท่วงท่าดุจเซียน วิชาเต๋าหยั่งลึกเกินหยั่งถึง เพียงมองเขาแวบเดียวก็ชี้ชะตา "ผู้มาจากฟากฟ้า" ของเขาได้ กล่าวตรง ๆ ว่าโชคชะตาของเขาไม่ได้ถูกกำหนดโดยสวรรค์ แต่อยู่ที่ตัวเขาเอง
"คุณชายเปยมาถึงโลกนี้ บางทีไม่จำเป็นต้องหวาดระแวงเกินไป จะ... แสดงความสามารถอย่างเต็มที่ก็ได้"
"ไม่ว่าจะเลือกเส้นทางใด ขอเพียงทำด้วยใจบริสุทธิ์ไร้ความรู้สึกผิด ก็เพียงพอแล้ว"
คำพูดของชิงหยุนจื่อในวันนั้น เมื่อถูกท่านพี่เอ่ยขึ้นมาในยามนี้ ก็เหมือนการโยนก้อนหินลงในทะเลสาบอันเงียบสงบ คลื่นระลอกแล้วระลอกเล่ากระเพื่อมออกไปอย่างไม่สิ้นสุด
แสดงความสามารถอย่างเต็มที่ ทำด้วยใจบริสุทธิ์ไร้ความรู้สึกผิด
เขาพิงพนักเก้าอี้
หลับตาลง
แปดคำนี้ดังก้องอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน รวมถึงคำพูดที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นของท่านสุยจิงที่เขียนไว้ในคำนำ สองเส้นทางที่แตกต่าง แต่กลับมีบางสิ่งที่คล้ายคลึงกันแฝงอยู่
หรือว่าตัวเขาควรลงมือทำอะไรสักอย่างจริง ๆ?
ไม่ใช่เพื่อตำแหน่งอันสูงส่ง ไม่ใช่เพื่อความร่ำรวยและเกียรติยศวงศ์ตระกูล
เพียงแต่เฉกเช่นท่านสุยจิงที่เป็นผู้ข้ามมิติเช่นกัน เนื่องจากมาเกิดในโลกนี้แล้ว เห็นบางสิ่ง รู้บางสิ่ง และมีความสามารถพอจะทำได้
อยากร่ำทำก็ทำเลย!
หากไม่ทำ ก็จะมีปมในใจตลอด
หากทำ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แม้จะได้ก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเล็ก ๆ ก็ถือว่าทำเพื่อหัวใจของตัวเอง ทำตามใจ ไม่รู้สึกผิด
ความรู้สึกอันยากจะเอ่ยถึงผุดขึ้นในใจของเปยฉือจิ้ง
ความรู้สึกซับซ้อน ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นมาในหัวใจ อบอุ่น แต่กลับหนักอึ้ง
เปยฉือจิ้งลืมตาขึ้น เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาปะทะกับดวงตาของเซิ่นหนิงฮวาน
ท่านพี่กำลังมองเขาอยู่
ในดวงตาคู่ใสนั้น เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความน่าเชื่อถือ และความเข้าใจในทุกสิ่ง
"ท่านพี่" เขาเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าเล็กน้อย "ที่ท่านเอ่ยถึงคำพูดเหล่านี้ อยากบอกข้าว่าอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องลังเลใช่หรือไม่?"