บนหน้าจอคือภาพถ่ายท่อนบนเปลือยเปล่าครึ่งตัวของผู้ชายที่ทรงพลัง
แสงไฟเลือนรางเย้ายวนใจวาดโครงร่างของช่วงไหล่กว้างและเอวสอบ รูปร่างที่เส้นสายลื่นไหล กล้ามท้องเป็นมัดชัดเจน ส่วนที่ควรเป็นสีชมพูก็ยังเป็นสีชมพู
ถังโม่จือกระพริบตา เนื้อหนังที่ได้ชื่อว่ายอดเยี่ยมนี้เหมือนประทับอยู่บนจอประสาทตา ไม่อาจสลัดออกไปได้
เสียงติ๊งต่องจากโทรศัพท์ดังขึ้น อีกฝ่ายส่งข้อความมาใหม่อีก
'ขอโทษค่ะ มือลั่น เผลอส่งผิดไป'
เธอเลิกคิ้ว
ทำไมถึงเผลอเช่นนี้?
ด้านบนของหน้าจอแสดงว่า "อีกฝ่ายกำลังพิมพ์..."
ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่มาถึง
'คุณถัง คืนนี้ติดต่อคุณฉู่จืออวี้ไม่ได้หรือเปล่า?'
'ลองเดาดูสิ ว่าที่สามีของคุณตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงใคร?'
'ผู้ชายสกปรกแบบนั้นคุณยังจะเอาอีกหรือ? เลิกกับเขาซะ คุณควรหาใครที่สะอาดกว่า'
โทรศัพท์สั่นดังหึ่งๆ ไม่หยุด
ถังโม่จือมองหน้าจอ รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่เหมือนที่ตัวเองคิด
เธอคิดมาตลอดว่าคนที่คอยส่งหลักฐานการนอกใจของฉู่จืออวี้มาให้เธอไม่หยุดหย่อน ถึงแม้จะไม่ใช่คุณหนูแสงจันทร์ขาวคนนั้น ก็ต้องเป็นผู้หญิงที่หลงรักเขาอยู่
แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนส่งจะเป็นผู้ชาย
เธอจ้องมองหน้าจอด้วยท่าทีไม่ใส่ใจพลางชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดลบ
เกือบจะในเวลาเดียวกัน จากภายในประตูห้องน้ำมีเสียงเรียกทุ้มต่ำดังขึ้น "โม่จือ"
ถังโม่จือดับหน้าจอโทรศัพท์ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "คุณฉู่คะ ฉันอยู่ที่นี่"
ทว่าทางนั้นกลับเงียบหายไปทันใด
บรรยากาศเงียบงัน นานทีเดียวก็ไร้เสียงตอบ
เธอลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ เคาะประตูสองที แล้วถามเบาๆ ว่า "มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?"
ประโยคนี้เหมือนคาถาที่เปิดกล่องแพนโดร่า
บรรยากาศเงียบสงัดอย่างประหลาดอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้น ผ่านทางช่องประตูก็มีเสียงแหบพร่าของเขาดังมา เอื่อยเฉื่อยและแผ่วเบา
"โม่จือ..."
"...ถังโม่จือ"
ประตูถูกล็อก
เขาขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ร้องเรียกเธออย่างทุกข์ทรมาน
ถังโม่จือขนหัวลุก ในที่สุดก็รู้สึกตัว
เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของเขาในรูปแบบเช่นนี้ แฝงเร้นด้วยความปรารถนาที่ชวนให้ใจสั่น
ดูเหมือนฉู่จืออวี้จะยังไม่ค่อยมีสติ เพราะไม่ได้รับการตอบสนองจึงเริ่มกระวนกระวาย ถามว่าเธออยู่หรือเปล่า บอกว่าเธออย่าเพิ่งไป
"...ฉันยังไม่ได้ไปไหน" เธอเอ่ยเสียงเบา
สามคำนี้ราวกับลวกปาก หัวของเธอก้มต่ำลงเรื่อยๆ ราวกับถูกเปลวไฟเลีย
เสียงคลิกดังขึ้น ประตูเปิดแล้ว
ถังโม่จือค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในห้องน้ำอบอวลไปด้วยไอน้ำ แสงไฟสลัว ความร้อนชื้นอบอ้าวทำให้หายใจแทบไม่ออก
"คุณฉู่คะ เสร็จแล้วหรือยัง?"
เธอค่อยๆ เดินเข้าไป
ในห้วงลึกของละอองน้ำ มีเสียงแหบพร่าของเขาดังมา "โม่จือ"
พร้อมกับเสียงน้ำที่ฟังแล้วก็รู้ว่าเขากำลังทำอะไร
"อย่าเข้ามา" ในน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกระวนกระวาย แต่ราวกับกำลังรอคอยให้เธอเข้ามาใกล้เร็วๆ
ไอน้ำที่เข้มข้นได้สัมผัสกับความเย็นภายนอกแล้วค่อยๆ จางหายไป
สายตาของถังโม่จือชะงัก ไม่อาจควบคุมให้เหลือบลงมองต่ำ "คุณฉู่..."
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รู้ว่า ภายใต้สูทที่ดูขรึมขลังนั้น รูปร่างของเขาช่างดีเยี่ยมขนาดนี้
ผิวของชายหนุ่มเป็นสีขาวนวลเย็น แผ่วเบาเผยให้เห็นเส้นเลือดสีเขียวอ่อนอ่อนๆ ช่วงไหล่กว้าง เอวสอบ ช่วงท้องเป็นแนวกล้ามเนื้อที่งดงาม แนวกล้ามท้องวีไลน์สองเส้นทอดตรงลงไป หายเข้าไปในความมืด
กางเกงสูทยังสวมอยู่ แต่มันก็ดูไม่งามตาแล้ว
ผู้เป็นที่หนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดพีรามิดและมองลงมายังสรรพสิ่งในโลก บัดนี้อยู่ในสภาพน่าอนาถยิ่ง ร่างกายสูงใหญ่แข็งแรงขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง เต็มไปด้วยไอน้ำเปียกชื้น ปอยผมที่หน้าผากปรกลงบนคิ้วลึก ดวงตาสีดำขลับมองมา โครงหน้าอันงามสง่าแฝงอยู่ในรัศมีสลัวกึ่งสว่าง
เขาค่อยๆ จับจ้องไปที่เงาร่างของถังโม่จือ แล้วยื่นมือมาหาเธอ
"โม่จือ"
เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหบพร่า จ้องใบหน้าของเธอไม่กระพริบตา ดวงตาสีดำที่จดจ่อถึงขีดสุดหดเล็กลงเล็กน้อย
"อย่าเข้ามา"
ปากบอกให้เธอออกไป แต่มือของเขากลับทรยศเขา
มือที่เคยเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านนั้น ในวินาทีที่ถังโม่จือเดินเข้าใกล้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา แล้วกำข้อเท้าของเธอไว้แน่น ราวกับคนใกล้จมน้ำคว้าท่อนไม้ที่ลอยมา
"โม่จือ..."
เขามองถังโม่จืออย่างแน่วแน่ เสียงเจือด้วยความสนิทสนมอ่อนแออย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และความปรารถนาที่ไม่ปิดบัง
"...ฉันเจ็บจัง"
ถังโม่จือลองขยับ แต่ฝ่ามือของอีกฝ่ายแข็งราวกับเหล็กที่ถูกเผาไฟ ภายใต้สายตาอันร้อนแรงของเขา ไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย
"คุณฉู่คะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?" เธอย่อเข่าลง โน้มตัวเข้าไป แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเขาอย่างช้าๆ
ฉู่จืออวี้ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เปลี่ยนมากุมข้อมือของเธอไว้
แล้วนิ้วที่เรียวยาวและเปียกชื้นก็งับฝ่ามือของเธอไว้อย่างแน่นหนา บีบขยำนิ้วที่อ่อนนุ่มเล็กเรียว
"วันนี้ เธอไม่ได้มารับฉัน" เหงื่อร้อนเหนียวเหนอะไหลลงมาตามปอยผมที่ปรกหน้า กระตุ้นให้มีเส้นเลือดฝอยในดวงตาของเขา "ทำไมไม่มา?"
ถังโม่จืออดทนต่อความเจ็บปวด เอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ฉันไปแล้ว แต่เหมือนว่าจะไปผิดที่"
"เธอไม่ได้ไป"
"คุณฉู่คะ ตอนนี้คุณไม่ค่อยมีสติ..."
เขาถอดแว่นออก ราวกับได้ลอกคราบเสแสร้งชั้นหนึ่ง สะกดลมหายใจแล้วพูดว่า "ฉันมีสติดี"
ฝ่ามืออันร้อนแรงมาถึงต้นคอ เขาเข้าไปใกล้ กำต้นคอของเธอ ก้มศีรษะลงแล้วจูบเธอ
ถังโม่จือรู้สึกว่าตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความก้าวร้าว
ฉู่จืออวี้มีใบหน้าอันงดงามที่ทำให้ผู้คนหลงใหลได้ทั้งโลก แต่กลับเย็นชาเคร่งขรึม จนไม่กล้าจินตนาการถึงความรู้สึกชู้สาว แต่ตอนนี้เขาทำลายความน่าเกรงขามนั้นด้วยตัวเอง
ถังโม่จือรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นเล็กน้อย ปอยผมที่เปียกชื้นของฉู่จืออวี้ปัดผ่านขนตาของเธอ กระตุ้นต่อมน้ำตาจนน้ำตาแห่งสรีรภาพไหลออกมา
เธอตัวแข็งไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้ผลักไส ปล่อยให้เขาทำตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจากฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างระมัดระวังและว่าง่าย
ดูเหมือนอากาศจะถูกบีบออกจากปอด
ฉู่จืออวี้หลับตา ขนตายาวทอดเงาลงบนผิวขาวนวล ราวกับว่าเขาลุ่มหลงอยู่กับช่วงเวลาเช่นนี้ พึมพำชื่อของเธอ
ฮอร์โมนชาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของไม้ซีดาร์ที่ยังหลงเหลือ ผสมผสานเข้ากับกลิ่นครีมอาบน้ำของเธอ
อบอวลไปทั่ว กลบประสาทสัมผัสทั้งหมด
ท้ายทอยของเธอถูกมือของเขาประคองไว้ ทำให้ขยับไม่ได้ แผ่นหลังที่สั่นเทาเล็กน้อยเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่สัมผัสถึงอันตรายก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้การลูบไล้อย่างอ่อนโยนของฉู่จืออวี้
เนิ่นนาน ในที่สุดก็แยกจากกัน
ทั้งคู่เหมือนปลาที่เพิ่งถูกตาขึ้นมาจากน้ำ หายใจระรัวเพราะขาดออกซิเจน
ถังโม่จือเห็นริมฝีปากบางที่แดงระเรื่อเช่นเดียวกันของฉู่จืออวี้แล้วก็รีบหลบสายตาราวกับถูกน้ำร้อนลวก
ส่วนฉู่จืออวี้จ้องมองเธอเขม็ง
ครู่หนึ่ง เขาถามด้วยเสียงแหบว่า "ยังไหวไหม?"
"..." ถังโม่จือ "อะไรนะ?"
"ความรู้สึกตอนจูบกับฉันเป็นไงบ้าง?"
ถังโม่จือรู้สึกเพียงว่าฉู่จืออวี้เหมือนเป็นคนละคน
ในดวงตาลุกโชนด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง แทบจะทำให้เธอเกิดภาพลวงตาว่าถูกรักอย่างสุดซึ้ง