ในวันก่อนการแข่งขันคัดเลือกของสำนักศึกษา กู้หลินกลับมาถึงอำเภอสือหยาง
เพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน กู้ฉางชวนก็รีบวิ่งออกมา เมื่อเห็นลูกชายปลอดภัยดี เส้นประสาทที่ตึงเครียดตลอดเวลาก็คลายลง
ตั้งแต่ลูกชายรับป้ายประกาศล่าตัวไป ก็ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน เขากลัวจนใจไม่ดี เกรงว่าลูกชายจะโชคร้ายไปเจออาชญากรโหดเหี้ยมเข้าจริง ๆ แล้วคงเอาชีวิตไม่รอด
"หลินเอ๋อ เจ้าไปที่ไหนมา" มารดาโจวม่านสีหน้าเต็มไปด้วยความตำหนิและเป็นห่วง
"ท่านแม่" กู้หลินหยิบปิ่นทองคำอันประณีตงดงามออกจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้พร้อมรอยยิ้ม
"ข้าหาเงินมาซื้อเครื่องประดับให้ท่าน"
โจวม่านตะลึงไปครู่หนึ่ง จมูกแสบเปรี้ยว กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่
นางคิดไม่ถึงเลยว่าลูกชายจะรู้จักคิดถึงครอบครัวถึงเพียงนี้
"หลินเอ๋อ เจ้าไปเอาเงินที่ไหนมา" โจวม่านเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา แต่ก็ไม่ยอมรับไว้
กู้ฉางชวนปลื้มใจยิ่งนัก หัวเราะก้องว่า
"เจ้าหมอนี่รู้จักตอบแทนบุญคุณพ่อแม่แล้ว เจ้ารับไว้เถิด"
เขาคาดเดาว่า คงเป็นเพื่อนของลูกชายจากอาคารเรียนเทียนที่สังหารคนร้ายได้ แล้วลูกชายได้รับเงินรางวัลมา
นี่เป็นรอยยิ้มจากใจจริงครั้งแรกของกู้ฉางชวนในรอบหลายปี
ลูกชายกลับตัวเป็นคนดีและเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ!
"เช่นนั้นแม่จะเก็บไว้ให้เจ้า ไว้เป็นค่าสินสอดหาลูกสะใภ้" โจวม่านซาบซึ้งใจมาก แต่ก็ไม่ลืมเรื่องใหญ่ของลูกชาย
ลูกชายไร้ความสามารถในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ครอบครัวก็ยากจนข้นแค้น การจะหาภรรยาได้นั้นช่างยากยิ่ง
ต่อมาทั้งสามคนก็ร่วมโต๊ะอาหารกันด้วยเสียงหัวเราะที่หาได้ยาก
กู้หลินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"ท่านพ่อ พรุ่งนี้เป็นการแข่งขันคัดเลือกของสำนักศึกษาแล้ว ท่านไม่ไปชมความคึกคักหน่อยหรือ"
เขาอยากทำให้พ่อได้รับความยินดีที่ไม่คาดคิดครั้งใหญ่