สำนักคุ้มภัยถงซิง
กู้ฉางชวนกำลังตรวจนับเสบียงอาหาร
อีกไม่กี่วัน เขาต้องไปคุ้มกันขบวนธัญพืช นี่เป็นลูกค้ารายใหญ่ หากเดินทางถึงโดยสวัสดิภาพจะได้ค่าตอบแทนหนึ่งตำลึง
“ฉางชวน!”
“ฉางชวน!”
หัวหน้าองครักษ์คุ้มภัยพลิกตัวลงจากหลังม้า พุ่งทะยานดั่งสายฟ้าเข้าไปในลานใหญ่
“ท่านหลิน!” กู้ฉางชวนคารวะด้วยความนอบน้อม
หัวหน้าองครักษ์หลินกำแขนลูกน้องไว้แน่น รีบร้อนพูดให้จบในหนึ่งลมหายใจ
“เจ้ายังขนเสบียงอยู่หรือ รีบ รีบตามข้าไปสำนักศึกษาเร็ว ลูกชายเจ้าดังแล้ว!”
สีหน้ากู้ฉางชวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใจวาบหวิวด้วยลางสังหรณ์ร้าย
เห็นท่าทางกังวลใจของเขา หัวหน้าองครักษ์หลินก็พูดพรวดพราดออกมาดั่งเทของออกจากกระบอกไม้ไผ่
“มิใช่เรื่องร้าย”
“แต่เป็นเรื่องมงคลอันยิ่งใหญ่!”
“กู้หลินลูกชายเจ้า ไม่ร้องก็แล้วไป พอร้องก็สะเทือนเลื่อนลั่น ด้วยพลังขั้นรวมปราณระดับสามเอาชนะเหล่าผู้มีความสามารถในสำนักศึกษาได้มากมาย คว้าอันดับสามในการสอบรอบแรก!”
กู้ฉางชวนนิ่งแข็งดั่งถูกสะกด ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หัวหน้าองครักษ์หลิน
เขาคิดว่าหัวหน้าองครักษ์หลินจะพูดหยอกล้อเยาะเย้ยเขาเหมือนเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ
ลูกชายไม่ร้องก็แล้วไป พอร้องก็สะเทือนเลื่อนลั่น?
จู่ ๆ ก็เป็นขั้นรวมปราณระดับสาม?
ขั้นรวมปราณระดับสามจะเป็นที่สามของสำนักศึกษาสือหยางได้อย่างไร ต่อให้เป็นการสอบรอบแรก ขั้นรวมปราณระดับสามก็ไม่ติดยี่สิบอันดับแรกด้วยซ้ำ!
แม้แต่จะแต่งเรื่องโกหกก็ยังมีช่องโหว่พรุนเต็มไปหมด ไม่มีเหตุผลใด ๆ เลย!
หัวหน้าองครักษ์หลินกระทืบเท้าอย่างแรง พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ฉางชวน ข้าจะหลอกเจ้าทำไม? เจ้าไปดูเองสิ ลูกชายเจ้าเป็นมังกรซ่อนกายในบ่อน้ำ รอวันวายุพลิกฟ้าดิน!”