หนึ่งอัศวินควบม้าออกจากเขาลั่วเซีย
เจ็ดวันให้หลัง ฝนเทกระหน่ำ น้ำในแม่น้ำเว่ยเจียงเชี่ยวกราก คลื่นสูงซัดสาด
กลางแม่น้ำ เรือลำน้อยโคลงเคลง ชายคนหนึ่งพายเรือด้วยแขนขวา มือซ้ายถือจานกลมสีดำสนิทดุจขุมนรก
นี่คือจานค้นหาปีศาจเฉพาะของสำนักศักดิ์สิทธิ์
ทว่าพิกัดแคบมาก แต่สำหรับสัตว์อสูรขั้นหนึ่งนั้นพอเพียง
สัตว์อสูรขั้นหนึ่งแม้จะเปิดสติแล้ว แต่สติปัญญายังต่ำ ยังอยู่ในช่วงอสูรโง่เขลา
ราวครึ่งชั่วยาม จานค้นหาปีศาจส่องแสงเรืองรองอ่อน ๆ เพียงสามลมหายใจ แสงก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น
ปัง!
สัตว์ยักษ์ปริศนาที่ก้นแม่น้ำชนเรือใหญ่ล่ม กระดานดาดฟ้าและห้องเรือแตกสลาย กู้หลินเหยียบเรือพุ่งขึ้น พรุนทั้งกายเปิดกว้าง
สายน้ำพุ่งขึ้นเป็นน้ำตกขุ่นมัว พื้นน้ำเผยใบหน้าน่าสะพรึง ดวงตาโตมหึมา ปากเท่ารองเท้าบูต ผิวดำคล้ำมีรอยย่นหนาแน่นราววอลนัทแก่ที่แห้งเหี่ยวขึ้นรา
น่าขนลุกเสียจริง!
นี่คือจระเข้ยักษ์หน้ามนุษย์ ใบหน้านั้นเกิดจากแก่นปีศาจภายในร่างกายหลอมรวมขึ้น
จระเข้ยักษ์ยาวสองจ้าง กว้างสามฟุต จู่ ๆ ก็ฟาดหางพุ่งตรงใส่ร่างกู้หลิน แรงหนักราวพันจิน พร้อมกับคำรามในปาก กลิ่นคาวเลือดและพลังปีศาจสีแดงเหมือนหมอกหนาปกคลุม
หากสัมผัสพลังปีศาจนั้น จะเคลื่อนไหวช้าลง!
ระหว่างคิ้วของกู้หลินเปิดออก วังอักษรปลดปล่อยพลังอันชอบธรรม มือทั้งหกเส้นลมปราณเปิดพร้อมกัน
จระเข้ยักษ์หน้ามนุษย์ถูกจำคุกแดนดินกักไว้ ถึงแม้เพียงชั่วพริบตา แต่กระบี่หกเส้นลมปราณยิงพลังกระบี่ไร้สีไร้กลิ่นพุ่งตรงแทงหัวและท้องของจระเข้ยักษ์หกจุด
"คำราม!"
จระเข้ยักษ์หน้ามีสีหน้าเจ็บปวดบิดเบี้ยว กลับคืนเป็นหัวจระเข้ เลือดในลำตัวพุ่งทะลัก กระโจนออกจากผิวน้ำด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง ระดมพลังครั้งสุดท้ายพุ่งเข้าหาชายผู้นั้น