หยางเฟิงควักบุหรี่กับไม้ขีดออกมาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดลึก ๆ ก่อนใช้ปลายบุหรี่ที่กำลังลุกไหม้จุดชนวนขวดระเบิดปลา
วินาทีต่อมา
ชนวนปะทุเป็นประกายไฟ หยางเฟิงสูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อกะเวลา จากนั้นก็เหวี่ยงแขนสุดแรง ขว้างขวดไปยังตำแหน่งที่ลูกศรชี้
“ต้า ลวี่! อุดหูไว้!”
หยางเฟิงตะโกน
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นตามมา สายน้ำพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
คลื่นกระแทกแผ่กระจาย ไม่นานปลาจำนวนมากก็ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ ท้องขาววับวาวเต็มไปหมด
เหอต้าลวี่ตาเป็นประกาย วิ่งพรวดลงน้ำทันที
“พี่เฟิง ปลา... ปลาเต็มไปหมดเลย...”
“อย่าเพิ่งเข้ามา ไปคอยดูต้นทาง...”
หยางเฟิงกำลังจะตะโกนห้าม แต่น่าเสียดายที่สายไปแล้ว
เจ้าโง่เหอต้าลวี่พุ่งเข้าเขตน้ำตื้นไปเรียบร้อย กอดปลาตัวใหญ่สีขาวพลางหัวเราะแหะ ๆ อย่างซื่อบื้อ
“ปลาขาวตัวใหญ่! ตัวใหญ่ชะมัด!”
เด็กที่โตแถวแม่น้ำหรือลำธาร มีสักกี่คนกันที่ว่ายน้ำไม่เป็น ยิ่งเหอต้าลวี่ด้วยแล้ว เขาเป็นเจ้าหนุ่มโง่ ๆ ที่ว่ายน้ำเก่งที่สุดในทั้งกองผลิต
ถึงจะกอดปลาอยู่ ก็ยังไม่เห็นท่าว่าจะจม
หยางเฟิงเกาหัวอย่างจนใจ ก่อนหิ้วถังเดินเข้าไปบอกให้เหอต้าลวี่รีบโยนปลาขึ้นฝั่ง
ทั้งสองมีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง
พอครบกำหนดก็ต้องถอนตัวทันที
ส่วนจะกะเวลาอย่างไรน่ะหรือ
หยางเฟิงไม่มีนาฬิกา จึงได้แต่ใช้ประสบการณ์คาดเอา
ลองคิดดูสิ
ทรัพยากรปลาในทะเลสาบจิ้งหูอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ค่อยเห็นคนมาตกปลาหรือจับปลากันเลย
ก็เพราะพวกเขาจับกันจริงจังน่ะสิ
แต่พูดก็พูดเถอะ ปลาที่นี่ชวนกินจริง ๆ
แค่ปลาที่ถูกระเบิดจนสลบลอยอยู่บนผิวน้ำ ก็มีทั้งปลาหลีฮวา ปลาเหยาหลัว และปลาหูหลูจื่ออีกเป็นกอง