หยางเฟิงเผลอหันไปมองเหอต้าลวี่
“ไม่ใช่ผมนะ!”
เหอต้าลวี่รีบแก้ตัว “พี่เฟิง ผมสาบานต่อฟ้าเลยนะ แม้แต่พ่อผมยังไม่บอก ถ้าผมโกหก ขอให้ตระกูลเหอของเราสิ้นคนสืบสกุล!”
“ไปไกล ๆ เลย!”
เหอเหล่าเหนียนเตะเข้าให้หนึ่งที
จางเฉวียนพูดเสียงเบา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับต้าลวี่ อย่าไปใส่ร้ายเขา เมื่อเช้าตรู่ เฉาเต๋อจู้พาหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัครไปกินข้าวที่สหกรณ์ ผมว่ามันแปลก ๆ เลยแวะไปดูคลังอาวุธ ผลคือพบว่าปืนกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 หายไปกระบอกหนึ่ง”
“สืบได้ว่าเมื่อวานเฉาหย่วนเยว่เอาปืนกระบอกนี้ออกไปจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เอามาคืน ดูสภาพหน้าบวมเขียวของไอ้หนูนี่วันนี้แล้ว คนลงมือก็ต้องเป็นแกแน่!”
มาถึงขั้นนี้แล้ว หยางเฟิงก็ไม่คิดปิดบังอีก
เฮ้อ สนิทกันเกินไปก็ไม่ดีแฮะ
จางเฉวียนเป็นจิ้งจอกเฒ่า แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าหยางเฟิงคิดจะทำอะไร
เขาพาทั้งสามคนเข้าไปในห้องเก็บของที่ตัวเองพักอยู่ พอเห็นหนังเสือดาวที่ตากไว้ในห้อง จางเฉวียนก็เข้าใจทุกอย่าง
เสือดาวป่าเป็นสัตว์หากินกลางคืน
เฉาหย่วนเยว่ก็เพิ่งโดนซ้อมเมื่อคืน พอเอาสองเรื่องมาเทียบกัน ไอ้เด็กเวรนี่คงแย่งปืนของเฉาหย่วนเยว่ไป แล้วไม่รู้คิดอะไรอยู่ถึงได้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์
ดันโชคร้ายเจอเสือดาวป่าตัวนี้เข้าให้
เป็นอย่างที่คิด
พอหยางเฟิงเล่าจบ เหอเหล่าเหนียนกับจางเฉวียนก็ได้แต่มองหน้ากันตาค้าง
โชคดีเกินไปแล้ว!
ก่อนจะโยนอาวุธทิ้งแค่เสี้ยววินาที ดันเจอร่องรอยของเสือดาวป่าเข้า
อาศัยความแม่นยำของปืนกึ่งอัตโนมัติ ยิงเสือดาวตัวนั้นร่วงด้วยนัดเดียว
“อาจางวิเคราะห์ไม่ผิดหรอก เฉาเต๋อจู้เลี้ยงข้าวหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัคร ก็เพื่อกดเรื่องนี้ไว้ พวกมันอยากปิดเรื่อง งั้นก็ปล่อยให้สองพ่อลูกเฉาได้ใจไปอีกสักสองสามวัน พอถึงตอนตรวจสอบสิ้นปี เราค่อยจัดปืนสองกระบอกให้เขาอยู่คู่กัน”