“แม่เจ้าโว้ย! ปลาคาร์พ crucian ปลากะพง!!! พี่เฟิง นั่นใช่...ใช่ปลาดุกหรือเปล่า?! ตัวใหญ่ไม่เบาเลยนะ!”
เหอต้าลวี่ออกแรงสุดชีวิต ค่อย ๆ ลากอวนขึ้นมา ปลาสารพัดชนิดในนั้นทำเอาคางแทบหล่น
หยางเฟิงไม่มีเวลาดูให้ละเอียด
เขากวาดตามองหาเป้าหมายอย่างเร่งร้อน
“เจอแล้ว!”
หยางเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ช่วยเหอต้าลวี่ลากอวนขึ้นเรือไม้
ปลาแม่น้ำสารพัดชนิดดิ้นกระโดดอยู่ในอวน
ตอนนี้เหอต้าลวี่ดีใจจนแทบคลั่ง
หยางเฟิงแกะอวนออก แล้วรีบคว้าปลากะพงป่าสด ๆ ที่อยู่ข้างในทันที
“พี่เฟิง ปลาตัวนี้หน้าตาเหมือนพี่จริง ๆ”
เหอต้าลวี่เอ่ยชมขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“มันเหมือนฉันตรงไหน?”
หยางเฟิงโยนปลาลงถัง น้ำกระเด็นใส่หน้าเจ้าทึ่มไปเต็ม ๆ
“หน้าก็ใหญ่ ปากก็ใหญ่”
เหอต้าลวี่เช็ดหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ก่อนออกจากบ้าน พ่อบอกว่าผู้ชายหน้าหนาเท่าไรก็ยังกินไม่อิ่ม ปากกว้างกินได้ทั่วสารทิศ พี่เฟิง ปากพี่ใหญ่กว่าปลากะพงตัวนี้อีกนะ”
หยางเฟิงเตะเหอต้าลวี่ไปหนึ่งที พูดทั้งขำทั้งจนใจว่า “พ่อแกสอนอะไรแกอีก?”
“พ่อยังบอกอีกว่าพี่มีปืนสองกระบอก กระบอกบนเอาไว้ล่าสัตว์ ส่วนกระบอกล่างเอาไว้จัดการเมีย พี่เฟิง ให้ผมยืมปืนพี่ไปใช้บ้างได้ไหม?”
“ใช้บ้าอะไรล่ะ!”
หยางเฟิงมีเส้นดำผุดขึ้นเต็มหัว
ตาแก่ไม่รู้จักเอาจริงเอาจัง ไม่รู้สอนลูกชายแต่เรื่องดี ๆ บ้างหรือไง
ของสำคัญแบบนั้นจะให้ยืมกันง่าย ๆ ได้ที่ไหน
เขาไม่ใช่ตาแก่ยี่ห้อสุขสันต์เสียหน่อย
เหอต้าลวี่เกาหัว แล้วมองปลาดุกในอวนอีกครั้ง “เขาว่ากันว่าปลาดุกตุ๋นมะเขือยาว หอมจนคนแก่ตาย ผมอยากเอากลับไปให้พ่อบำรุงหน่อย เมื่อคืนพ่อโดนแม่คร่อมตีอีกแล้ว เช้านี้ลุกจากเตียงขาก็อ่อนปวกเปียก”