“ที่เจ้าพูดถึงเนื้อตุ๋น หมายถึงเนื้อวัวพะโล้กับขาหมูตุ๋นซีอิ๊วหรือเปล่า?”
หลิ่วฮุยหลิงถามอย่างงุนงง
“ใช่เลย ของพวกนี้แหละ ตาเฒ่าจินเป็นพ่อครัวใหญ่ของกรมการค้า ต้องมีสูตรพวกนี้อยู่แล้ว ขอแค่ได้สูตรของเขามา รับรองว่าหอมกว่าเนื้อวัวพะโล้อีก”
หยางเฟิงอธิบายอย่างใจเย็น ความคิดนี้ไม่ได้ผุดขึ้นมาเพราะนึกสนุกชั่ววูบ
สัตว์ป่าในเขามีเป็นร้อยเป็นพัน นอกจากเฟยหลง เก้ง กระต่าย ไก่ป่า กวางดาว แกะเหลือง และแพะเขียวแล้ว เนื้อสัตว์ส่วนใหญ่ยังมีกลิ่นคาวสาบ
โดยเฉพาะพวกสัตว์กินเนื้อ
เนื้อทั้งเหนียวทั้งแข็ง กลืนแทบไม่ลง
ชาวบ้านทั่วไปไม่พิถีพิถัน ขอแค่มีเนื้อกินก็พอ
แต่พวกคนที่มีงานมั่นคงล่ะ?
“ฮุยหลิง เจ้าเปิดหูเปิดตากว้างที่สุด แถมยังเคยเรียนมัธยมต้นในอำเภอ พวกข้าราชการกับคนงานที่มีงานมั่นคง ปากคงเลือกกินกว่าคนชนบทใช่ไหม? พวกเขามีเงินมีคูปอง ย่อมอยากกินของดี ๆ อยู่แล้ว”
พอฟังแผนการของหยางเฟิงจบ หลิ่วฮุยหลิงก็ครุ่นคิดอย่างหนัก
ไป๋ชิงชิงกับเสิ่นเหวยเหวยมองหน้ากัน
เสิ่นเหวยเหวยพูดอย่างไม่สบายใจว่า “ทำแบบนี้จะเอิกเกริกเกินไปหรือเปล่า กินกันเองก็ได้อยู่หรอก แต่ถ้าเอาไปขาย เกิดมีคนหาว่าเก็งกำไรค้ากำไรล่ะ?”
“ใช่ ๆ”
ไป๋ชิงชิงรีบพยักหน้าสนับสนุน แต่พอหยางเฟิงถลึงตามอง นางก็รีบเปลี่ยนคำพูด “พี่เฟิงบอกว่าทำได้ก็ต้องทำได้ ข้าสนับสนุนพี่เฟิง”
หลิ่วฮุยหลิงยังไม่รีบแสดงความเห็น นางหยิบรายการที่หยางเฟิงเขียนขึ้นมาอ่านซ้ำไปซ้ำมา
“เครื่องเทศในรายการซื้อจากร้านขายยาได้ อ้างว่าเอาไปปรุงยา แต่เกลือกับซีอิ๊วล่ะ? จริงสิ ยังมีน้ำตาลอีก ของพวกนี้ต้องใช้คูปองซื้อ เราจะไปหามาเยอะขนาดนั้นจากไหน? ของที่ขายให้คนทำงานมั่นคงเป้าหมายเด่นเกินไป ถ้าไม่ระวังอาจโดนคนแจ้งความเอาได้”