"หยางเฟิง! ฉันบอกแกนะ วันนี้ให้แกแตะตัวฉันเป็นครั้งสุดท้าย!"
"พรุ่งนี้ก็ถึงตาฮุยหลิงแล้ว!"
คำถามรัวสี่คำถามดังขึ้นไม่หยุด หยางเฟิงรู้สึกแค่ว่าถูกผลักทีหนึ่ง ก็ร่วงจากเตียงลงมากองกับพื้น
เงยหน้ามองอย่างมึนงง เห็นผู้หญิงผมยาว ผิวขาวคนหนึ่งกำลังดึงผ้าห่มอยู่
ถึงจะมีผ้าห่มบัง แต่ก็ยังเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้ชัด!
หยางเฟิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจสั่นสะท้านทันที
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว ถึงได้ยอมรับความจริงว่าตัวเองเกิดใหม่!
ที่สำคัญ ตัวเองไม่ใช่แค่เกิดใหม่กลับมายังปี 1977 แต่ยังเกิดภาวะข้อมูลปั่นป่วนเพราะเอฟเฟกต์ผีเสื้ออีก
ชีวิตนี้ ตัวเองดันมีอดีตภรรยาถึงสามคน!
ไม่ใช่!
พูดให้ถูกคือ อดีตภรรยาสามคน!
สวยแต่ละคน ดีกับตัวเองแต่ละคน!
ที่สำคัญคือสามคนอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมเกลียว ช่วยกันประคับประคองครอบครัวนี้!
ส่วนคนตรงหน้า ก็คืออดีตภรรยาคนโต เสิ่นเหวยเหวย เพิ่งหย่ากับตัวเองเมื่อสามปีก่อน แถมคลอดลูกสาวให้อีกหนึ่งคน
นี่มันฉวยตอนลูกกับอดีตภรรยาคนอื่นไม่อยู่ มาเสพสุขครั้งสุดท้ายกับตัวเองนี่หว่า!
ส่วนสูง 167 แถมด้วยเหตุผลที่คลอดลูกแล้ว รูปร่างอวบอิ่มของเสิ่นเหวยเหวย ทำให้หยางเฟิงละสายตาไม่ได้เลย
"มองอะไร! หย่ากันตั้งนานยังมองไม่พออีกหรือไง!"
"ถึงแกจะมองออกมาเป็นดอกไม้ นี่ก็ให้ย่าจื่อกิน ไม่ใช่ให้ไอ้ผีพนันเน่า ๆ อย่างแกจับ!"
มองดูหยางเฟิงสีหน้าเต็มไปด้วยราคะ เสิ่นเหวยเหวยพลุ่งพล่านใจ
คงคิดว่าไม่หายแค้น ฉวยเสื้อชั้นในตรงหัวเตียงขว้างใส่
หยางเฟิงไวมือคว้ามาได้แนบเนียน ตวัดขึ้นจ่อจมูกสูดลึกถึงปอด
อืม กลิ่นหอมนม!
ไม่มีกะใจดีใจที่เกิดใหม่ หยางเฟิงสวมเสื้อผ้าเสร็จ ก็นั่งลงบนม้าหินตรงประตู
สุดท้ายก็ยังต้องยอมรับความจริงว่าตัวเองมีอดีตภรรยางามหยาดเยิ้มสามคน
เพียะ!
หยางเฟิงตบหน้าตัวเองแรง ๆ ฉาด
"บ้าเอ๊ย ฉันมันบ้าไปแล้ว!"
"ชาติก่อนค่าสินสอดแปดแสนแปดยังถูกแจ้งข่มขืนในชีวิตสมรส ตอนนี้สาวสวยสามคนไม่เรียกร้องอะไร ฉันดันไปหย่ากับเขาอีก?"
"แต่ถึงอดีตภรรยาจะมีลูกแล้ว นี่มันปี 77 อยากเลี้ยงทั้งครอบครัวไม่ง่ายเลย!"
นวดขมับ หยางเฟิงถอนหายใจ
โลกนี้ ตัวเองก็คือไอ้ผีพนันชัด ๆ ไอ้เกเรไม่ทำมาหากิน
เสบียงกรังของทั้งครอบครัว ก็อาศัยแม่กับอดีตภรรยาสามคนทำงานตรากตรำขุดดินแบกไถจนโทรมถึงเลี้ยงมาได้
น่าสงสารเสิ่นเหวยเหวยที่มีความเห็นกับตัวเองนัก
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เลี้ยงอดีตภรรยาทั้งสามเหมือนลูกสาวแท้ ๆ สามคนนี้คงทิ้งตัวเองไปตั้งนานแล้ว!
ระหว่างครุ่นคิด ก็เห็นแม่หาบตะกร้าเดินเข้ามาในลานบ้าน
มองใบหน้าที่คุ้นเคยนั่น หยางเฟิงจมูกแสบตา ถึงกับรีบลุกขึ้นเข้าไปช่วย
แต่ไม่คาดว่าจะถูกแม่ไล่เหมือนไล่แมลงวัน
"ไปไกล ๆ! งุ่มง่าม ไม่ทำงานก็อย่าเกะกะ!"
โดนแม่ขัดคอ หยางเฟิงถึงได้เห็น แม่ยังมีผู้หญิงสองคนตามหลังมา
มองลอดหมวกสานดูแน่ ๆ หยางเฟิงถึงกับช็อก!
อดีตภรรยาคนที่สองของตัวเอง ที่แท้ก็คือครูสอนจีนสมัยมัธยมของชาติก่อน!
สาวงามทรงเสน่ห์ที่เพื่อนร่วมชั้นจำนวนนับไม่ถ้วนสมัยวัยหนุ่มสาวคิดถึงจนจิตใจว้าวุ่น! หลิ่วฮุยหลิง!
หน้าวีเชป บุคลิกงามแบบสาวงามตะวันออกคลาสสิก เอกลักษณ์ของหญิงผู้เปี่ยมสติปัญญาเผยออกมา ทำให้หยางเฟิงใจเต้นระทึก!
รวยเลย!
ชาตินี้ก็รวยด้วย!
ชาติก่อนตัวเองได้แต่ฝันถึงนางในฝันอย่างลับ ๆ แต่ชาตินี้มีตั้งสาม!
ตามติดมา หญิงคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่งกว่าก้าวเข้ามา แต่บนใบหน้ายังเต็มไปด้วยแววซื่อและเยาว์วัย
ทว่า หยางเฟิงที่ยืนหัวเราะร่อยอยู่ที่เดิมกลับหัวเราะไม่ออกแล้ว
เพราะอดีตภรรยาคนที่สามของตัวเอง ที่แท้ก็คือน้องเมียของชาติก่อน!
สาวน้อยน่ารักสดใส ร่าเริงสวยกระฉับกระเฉงคนนั้น ไป๋ชิงชิง!
ยอดหญิงสามคนแบบนี้ ตัวเองไปมีดีอะไรถึงได้หย่ากับพวกนาง!
ยังไม่ทันตั้งตัว ฝักข้าวโพดฝักหนึ่งก็แว้งเข้าใส่หัวหยางเฟิงเต็ม ๆ
เห็นเสิ่นเหวยเหวยที่นุ่งห่มเสื้อผ้าแล้วยืนเท้าเอว หน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ไม่ดีขึ้น
"ยิ้มได้ยิ้มดี! รู้จักแต่ยิ้มโง่ ๆ!"
"ฉันบอกแกนะ ที่บ้านไม่มีข้าวเหลือแล้ว ถ้าไม่อยากอดตาย ดีที่สุดอย่าไปพนันอีก!"
หยางเฟิงเกาหัวแกรก ๆ รู้สึกเขิน ๆ หน่อย
นี่หรือคือข้อดีของคนเลว?
ความคาดหวังของอดีตภรรยาต่อตัวเอง ไม่ใช่ให้เอาดี กลับแค่อย่าเล่นพนันอยู่เปล่า ๆ ก็พอ?
หลิวซิ่วเหลียน แม่กำลังนั่งปลอกข้าวโพดอยู่กับพื้นก็หรี่ตาพลางพูด
"ยังไงพวกเราแม่ลูกกะกันเอาไว้แล้ว นายยังไม่ดี เราก็จะแยกไปอยู่เอง ผู้หญิงสี่คน ก็อยู่ได้เป็นปึก!"
เห็นแม้แต่แม่แท้ ๆ ก็จะทิ้งตัวเอง หยางเฟิงเร่งรีบเข้าไปเอาใจ
"แม่จ๋า พวกสะใภ้... เอ้อ อดีตภรรยาครับ เมื่อก่อนมันไม่ดีของผมเอง ผมรู้ว่าจะต้องแก้ไขครับ"
"พวกคุณสบายใจได้ ผมรับรองว่าจะให้ทุกคนได้กินเนื้ออิ่มทุกมื้อ เลี้ยงพวกคุณให้ขาวอวบอิ่ม ผิวพรรณผุดผ่อง!"
พูดยังไม่ทันจบ หยางเฟิงก็โดนยกพวกกลอกตาใส่ทันใด
"ขาวอวบอิ่มอะไร อย่าทำให้ฉันจากหมั่นโถวแป้งขาวเน่าเป็นแป้งแพนเค้กก็พอใจแล้ว!"
"ใช่แล้ว! แค่นายซื่อ ๆ อยู่บ้านไม่ไปเล่นพนัน อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรกิน"
"นายดูบ้านเฒ่าหวังข้าง ๆ สิ มีฝีมือล่าสัตว์ เขาก็ลิ้มรสเนื้อสัตว์ได้ พ่อนายหม้ายังเป็นพรานเก่า ทำไมถึงเกิดลูกเต้าเหลวแบบนายออกมาได้!"
คำตำหนิของหลาย ๆ คนยังพูดไม่จบ หยางเฟิงก็เสียหน้าใหญ่
ชาติก่อนหลังตัวเองมีทรัพย์สินเสรีแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าใช้น้อย เอาเงินไปทุ่มเที่ยวล่าสัตว์ในเขตด้อยพัฒนา
ถ้าว่ากันเรื่องแม่นปืน ในโลกแบบนี้ ไม่แน่ว่าจะสู้เฒ่าหวังข้างบ้านไม่ได้!
ที่สำคัญ ปีนี้ไม่มีอะไรห้ามล่าพืชสัตว์คุ้มครองทั้งนั้น ขอแค่ฝีมือถึงล่าได้ นั่นคือของขวัญจากธรรมชาติ!
ดั่งว่าเมื่ออิ่มอุ่นแล้วจึงมีความคิดเรื่องกามารมณ์ อยากมีแรงดูแลอดีตภรรยาสวยสามคน ก็ต้องอิ่มท้องก่อนสิ!
หยางเฟิงวิ่งตึง ๆ เข้าไปในบ้าน สอยเอาปืนล่าสัตว์ที่แขวนอยู่บนผนังลงมาฉับ
"แม่ พวกคุณสบายใจนะ คืนนี้ฉันจะให้พวกคุณได้กินเนื้อชิ้นโต!"
ว่าแล้ว หยางเฟิงก็ถูกอดีตภรรยาคนที่สาม ไป๋ชิงชิงขวางไว้
ไป๋ชิงชิงมองหยางเฟิงค้อนขวับทีหนึ่ง เอาผ้าห่มห่มให้เขาคลุม
"พระอาทิตย์ตกเร็ว จะไปก็ไป แต่อย่าให้เป็นหวัดนะ!"
พูดจบยังช่วยติดกระดุมให้หยางเฟิงอย่างถี่ถ้วน แถมจัดระเบียบคอเสื้อให้อีก
รับรู้ถึงความห่วงใยที่ห่างหายไปนาน หยางเฟิงจมูกแสบตา
ดึงไป๋ชิงชิงเข้ามากอดแน่นในอ้อมแขน แล้วก็แบกปืนล่าสัตว์ตรงดิ่งไปเขาดำ!