“พี่เฟิง หมายความว่ายังไงเหรอ?”
ไป๋ชิงชิงเพิ่งตั้งสติได้จากเหตุการณ์ชวนขวัญผวา ในดวงตาฉายแววใสซื่อปนเอ๋ออย่างน่าเอ็นดู
“ขึ้นเขาไปจับแมงป่อง แก้แค้นให้เธอ แล้วก็ซื้อเตียงเหล็กที่ต่อให้แมงป่องถล่มก็ไม่พังให้สักหลัง”
หยางเฟิงแกว่งไฟฉายกำลังสูงในมือ ก่อนหมุนตัวไปหยิบอุปกรณ์ที่เรือนด้านนอกอีกครั้ง
ของชั้นดีก็ต้องมีฟังก์ชันชั้นดีอยู่แล้ว
ใช้ถ่านก้อนใหญ่สามก้อน ลำแสงแรงจ้าส่องได้ไกลหลายสิบเมตร
“หยางเฟิง ตกลงนายคิดจะทำอะไร? ดึกดื่นป่านนี้จะไปจับแมงป่องทำไม แล้วยังบอกว่าจะเอาพวกมันไปขายปืนอีก ใครเขาจะเอาของแบบนั้นกัน?”
หลิ่วฮุยหลิงตามมาถึงลานบ้าน
“พี่ไม่รู้อะไร ของพวกนี้มีพิษแรง ราคาก็สูง ขายได้ชั่งละเจ็ดแปดหยวน เป็นสมุนไพรชั้นดีแท้ ๆ”
“แค่ส่องไฟฉาย แมงป่องทุกตัวก็ยืนตัวตรงนิ่งกึกในพริบตา ต่อให้ราชาแมงป่องโผล่มา ก็ต้องยืนรอให้ฉันจับอยู่กับที่”
คนชนบททางเหนือที่เติบโตมาในยุคนี้ ส่วนใหญ่ตอนเด็ก ๆ ล้วนเคยจับแมงป่องกันทั้งนั้น
พอถึงยุค 80 แมงป่องขายได้อย่างน้อยชั่งละสิบหยวน
ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งแพง
บ้านเกิดของหยางเฟิงยังเป็นแหล่งแมงป่องยาที่มีค่าที่สุดในประเทศอีกด้วย
ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือแมงป่องหางหนีบเอเชียตะวันออก
แมงป่องหางหนีบเอเชียตะวันออกในฤดูใบไม้ร่วงมีพิษแรงและสรรพคุณทางยาดี
ส่วนราคาก็แน่นอนว่าไม่เลว
“ใช้ไฟฉายส่องแล้วแมงป่องจะหยุดนิ่งงั้นเหรอ? พูดเป็นตุเป็นตะขนาดนี้ ทำไมไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ? คิดว่าจับกันง่ายนักหรือไง โดนต่อยขึ้นมาไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ”