พอรู้ว่าหยางเฟิงอยากสร้างบ้านและย้ายกลุ่ม
จางเฉวียนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อศอกทั้งสองข้าง
「มา ๆ ดูสิว่าเนื้อบนตัวลุงจางตรงไหนขายได้ราคา ตัดไปขายเอาเงินมาสร้างบ้านกับย้ายกลุ่มให้เธอไง จะพูดเพ้อเจ้ออะไรนักหนา ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มการผลิต ไม่ใช่เทพพู่กันวิเศษที่ทำได้ทุกอย่างนะ เธออยากย้ายกลุ่ม ฉันเองก็อยากเป็นเลขาธิการพรรคประจำกองใหญ่เหมือนกัน」
พูดจบ จางเฉวียนก็เหลือบมองหยางเฟิง
ไอ้เด็กเวรนี่ แค่ฟันบนกระทบฟันล่าง ก็กล้าพูดอะไรออกมาได้ทุกอย่าง
「ลุงจาง ใจเย็นก่อนครับ ผมว่าลุงมีดวงเป็นเลขาธิการพรรคอยู่แล้ว อีกอย่าง ย้ายไปกลุ่มหนึ่งก็เป็นผลดีกับลุงและกลุ่มหนึ่งด้วย」
หยางเฟิงพูดปลอบเด็กโข่งอย่างไม่ร้อนใจ ก่อนจุดบุหรี่แล้วยัดใส่ปากจางเฉวียน
เห็นภาพนั้น สามสาวที่กำลังวุ่นทำกับข้าวก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้
หยางเฟิงไม่ใช่แค่มีวิธีเอาใจผู้หญิง
กับผู้ชายแก่ ๆ ก็ยังมีลูกไม้เหมือนกัน
「พี่รอง บ้านเราจะย้ายไปกลุ่มหนึ่งได้จริงเหรอ」
ไป๋ชิงชิงนั่งยอง ๆ ปอกกระเทียมอยู่บนพื้น ในหัววาดฝันถึงชีวิตดี ๆ ที่กำลังจะมาถึง
「ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้ตีฉันตายก็ไม่เชื่อว่าเขาจะมีความสามารถขนาดนั้น แต่ตอนนี้นะ พี่เฟิงของเธออยากทำอะไรก็ไม่มีใครเดาถูกหรอก」
หลิ่วฮุยหลิงรับมีดทำครัวจากมือของเสิ่นเหวยเหวย แล้วบอกให้พี่ใหญ่เสิ่นเหวยเหวยล้างผัก
เสิ่นเหวยเหวยเบ้ปาก พึมพำว่า 「ฉันเพิ่งรู้ว่าพวกเราสามพี่น้อง คนที่เสแสร้งเก่งที่สุดคือเธอนี่แหละ ปากก็บอกว่าจะดูกันไปก่อน แต่แค่จักรยานคันเดียวก็ทำเอาเธอหลงทางจนกู่ไม่กลับแล้ว」