กินอะไรรองท้องไปนิดหน่อย หยางเฟิงก็จัดแจงยัดขวดโหลทั้งหมดใส่กระสอบ
จากนั้นหาเชือกมามัดกระสอบไว้กับเบาะหลังจักรยาน
เหอเหล่าเหนียนกับจางเฉวียนมีน้ำใจต่อเขาขนาดนี้ หยางเฟิงย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขาผิดหวัง
แค่เปิดทางให้พวกเขาเห็นชัด ๆ ภารกิจของเขาก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว
“เบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวขวดแตกหมด”
ขวดแก้วใส่แมงป่องก้ามโตเต็มไปหมดถูกหยางเฟิงจัดการจนระเกะระกะ หลิ่วฮุยหลิงอยากช่วยแต่ก็เข้าไปแทรกไม่ได้
“ไม่แตกหรอก ขวดพวกนี้ยังแข็งแรงกว่าเธออีก”
หยางเฟิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะยิ้มกว้าง “เมียจ๋า ถ้าไม่วางใจจริง ๆ ก็ไปเดินเล่นในอำเภอกับฉันไหม?”
“ใครเป็นเมียนายกัน หน้าด้าน ฉัน...ฉันก็ไม่ได้กลับเข้าอำเภอมานานแล้ว แวะไป...ไปเดินเล่นสักหน่อยก็ได้ แต่นายอย่าคิดอะไรเหลวไหลล่ะ”
หลิ่วฮุยหลิงค้อนหยางเฟิง ที่จริงก็ไม่วางใจเจ้าผีมือไม้หนักนี่เลยสักนิด
“รับรองว่าจะไม่คิดอะไรเหลวไหล”
หยางเฟิงรู้แก่ใจว่าเรื่องมันเป็นยังไง
ปากแข็งจริง ๆ
เขาตบเบาะหลังเป็นสัญญาณให้หลิ่วฮุยหลิงขึ้นรถ
ไม่นานนัก จักรยานคานสูงก็แล่นไปบนถนนดินที่มุ่งหน้าเข้าอำเภอ
“ฮุยหลิง”
“หืม?”
“ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เจอแมงป่องเต็มขวดขนาดนี้คงตกใจร้องไห้ไปแล้ว แต่เธอนี่สิ ไม่กลัวสักนิด ยังกล้าใช้มือจับกระสอบอีก”
หลิ่วฮุยหลิงไม่ตอบ ในใจปนเปกันไปหมด
ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฟิงกลับตัวกลับใจแล้วล่ะก็
ต่อให้ใช้เกี้ยวแปดคนหามมารับ เธอก็ไม่มีวันเข้าอำเภอ
สำหรับคนอื่น อำเภอคือเมืองที่คึกคัก
เป็นที่ที่ใคร ๆ ก็อยากย้ายไปอยู่จนแทบแย่งกันหัวแตก