«แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?!»
ชายวัยกลางคนเดือดดาลขึ้นมาทันที แต่ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่หยางเฟิง กลับหันไปเล่นงานหลิ่วฮุยหลิงแทน
«หลิ่วฮุยหลิง นี่น่ะหรือผู้ชายที่เธอเลือก!»
«คุณ...คุณลุงใหญ่ ขอโทษค่ะ»
หลิ่วฮุยหลิงขยับหลบไปซ่อนหลังหยางเฟิงโดยไม่รู้ตัว
หลิ่วฮุยหลิงไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่กลับหวาดกลัวชายคนนี้เพียงคนเดียว
พูดให้ถูก ไม่ใช่ความหวาดกลัว
แต่เป็นบาดแผลในใจที่ลบไม่ออก
หลิ่วตงหยาง พี่ชายแท้ ๆ ของพ่อหลิ่วฮุยหลิง
ตอนเด็ก พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างทำงาน
หลิ่วตงหยางอาศัยข้ออ้างว่า «รับเลี้ยง» หลิ่วฮุยหลิง ยึดทรัพย์สินของครอบครัวเธอไปจนหมด
ไม่เพียงยึดบ้านที่พ่อแม่ของหลิ่วฮุยหลิงทิ้งไว้ในตัวอำเภอไปเท่านั้น ยังใช้งานเธอราวกับคนรับใช้
หลิ่วฮุยหลิงแต่งงานกับหยางเฟิง
ส่วนหนึ่งก็เพื่อหนีออกจากบ้านหลังนี้
«หลิ่วตงหยาง เลิกขู่เมียฉันสักที แกเป็นตัวอะไร ในใจไม่มีสำนึกบ้างหรือไง ไอ้คนกินข้าวคนแต่ไม่ทำตัวเป็นคน!»
หยางเฟิงพลันนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่หลิ่วตงหยางเคยทำขึ้นมาได้
แค่ทำให้หลิ่วฮุยหลิงกลัวจนต้องหลบอยู่ข้างหลังเขา คำด่าที่เขาเพิ่งพูดไปก็นับว่าเบาเกินไปแล้ว
หลิ่วตงหยางเดือดจัด ก่อนจะมองไปยังบ้านพักของครอบครัวเจ้าหน้าที่ด้านหลังทั้งสองคน
«ฮึ! หยางเฟิง ไอ้ขี้เกียจสันหลังยาวอย่างแกพาหลิ่วฮุยหลิงมาที่นี่ คงคิดจะมาหลอกลวงคนสินะ ฉันบอกไว้เลย ที่นี่เป็นบ้านพักของหน่วยงานใหญ่ แกขโมยเข็มไปสักเล่มเดียวก็ต้องติดคุกจนแก่!»
สำนักพาณิชย์ดูแลกิจการค้าทั้งอำเภอ มีผลประโยชน์มหาศาล อำนาจก็ยิ่งใหญ่