เฉาหย่วนเยว่ตกใจสุดขีด รีบหันกลับไปมองข้างหลังทันที
“เชี่ย! ตากู!!!”
บังเอิญเหลือเกินที่เฉาหย่วนเยว่ดันจ้องประสานกับไฟหน้ารถบรรทุกเข้าเต็ม ๆ
“แสบตาชะมัด ไอ้เวรที่ไหนเอาไฟมาส่องตากู ฆ่ามันให้ตายไปเลย!!!”
แค่สบตากันแวบเดียว ภาพตรงหน้าของเฉาหย่วนเยว่ก็ขาวโพลนไปหมด
ดวงตาทั้งสองข้างเจ็บเหมือนโดนมีดทื่อเฉือนเนื้อ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
ขณะที่พวกเพื่อนเฮงซวยของเฉาหย่วนเยว่กำลังจะไปแก้แค้นแทนลูกพี่ รถบรรทุกเจี่ยฟ่างคันหนึ่งก็เปิดไฟสูงแล่นตรงเข้ามา
“พี่เฟิง... ฮือ ๆ พี่ทำฉันตกใจหมดเลย ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะ”
ไป๋ชิงชิงร้องไห้น้ำตาไหลพราก อาศัยแสงไฟช่วยให้มองเห็น
หยางเฟิงผลักประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วกระโดดลงจากรถ
เหอต้าลวี่ เหอเหล่าเหนียน จางเฉวียน และชายหนุ่มแปลกหน้าอีกคนทยอยลงมาจากกระบะท้าย
“เด็กโง่ พี่เฟิงไม่เป็นอะไรสักหน่อย ดูสิ ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว”
หยางเฟิงสะดุ้ง รีบดึงไป๋ชิงชิงเข้ามากอด
“ยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ ทำพวกเราตกใจเล่น สนุกมากนักหรือไง ไอ้คนสารเลว ฉัน...”
หลิ่วฮุยหลิงรักษาหน้ากากแห่งความสงบนิ่งไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอพุ่งเข้าไปชกหยางเฟิงไม่ยั้ง
เสิ่นเหวยเหวยประคองหลิวซิ่วเหลียนที่ร้องไห้ด้วยความยินดีจนสะอึกสะอื้น แล้วถามเสียงเครือว่า “หยางเฟิง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ สบายดีจะตาย”
หยางเฟิงยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า “แม่ ผมมีข่าวดีจะบอกทุกคน คราวนี้...”
“หยางเฟิง!!!”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงคำรามก็ดึงความสนใจของหยางเฟิงไป
ตอนนั้นเองหยางเฟิงถึงสังเกตเห็นว่ามีอะไรบางอย่างนอนแผ่อยู่แทบเท้า
“เฉาหย่วนเยว่ นี่นาย... สมควรแล้วล่ะ”