“ถ้าเป็นคนอื่น ฉันไม่ควักเงินซื้อหรอก แต่เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกัน ฉันซื้อก็ได้”
หยางเฟิงกลั้นหัวเราะสุดชีวิต ก่อนจะเดินไปหาชายวัยกลางคนที่ขายยาให้เหอต้าลวี่
บอกแล้วว่ามันต้องบังเอิญขนาดนี้แหละ
นั่นมันยาเสริมสมรรถภาพอะไรกันเล่า เห็นชัด ๆ ว่าเป็นยาเพิ่มพลังชัด ๆ
ก่อนหน้านี้หยางเฟิงรับปากว่าจะมอบของดีให้เหอเหล่าเหนียนชิ้นหนึ่ง
ก็เจ้าสิ่งนี้นี่แหละ
“น้องชายฉันไม่รู้ราคาตลาด แต่หลอกฉันไม่ได้หรอก อย่างมากก็สามเหมา จะเอาหรือไม่เอาก็ตามใจ”
หยางเฟิงไม่พูดมาก ควักเงินออกมานับธนบัตรใบละหนึ่งเหมา 3 ใบ แล้วยื่นให้ชายวัยกลางคน
“น้องชาย รอก่อน!”
พอเห็นหยางเฟิงใจกว้างขนาดนี้ ดวงตาของชายวัยกลางคนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาโอ้อวดว่าตัวเองเป็นขาประจำตลาดมืด ของอะไร ๆ ก็หาได้ทั้งนั้น
“ถุย โม้เข้าไปเถอะ”
ได้ยินแบบนั้น หยางเฟิงก็เบ้ปากแล้วถามกลับว่า “ถ้าฉันอยากได้กระสุน นายมีหรือไง”
“มีสิ แถวนี้พึ่งพาภูเขาก็ต้องหากินกับภูเขา จะไม่มีกระสุนได้ยังไง”
ชายวัยกลางคนส่งสัญญาณให้หยางเฟิงรอครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปยังบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง
พอกลับมาอีกครั้ง ในมือเขาก็มีกระสุนหนึ่งกล่อง
“กระสุนปืนล่าสัตว์ตราอิง...ตราอิงเหรอ?!”
หยางเฟิงตะลึง
ที่ถามว่าอีกฝ่ายมีกระสุนหรือเปล่า ก็แค่พูดส่ง ๆ ให้เขารู้ตัวแล้วถอยไปเอง
ใครจะคิดว่าแค่ปากไวถามไปถามมา จะเจอขุมทองเข้าให้
ไม่ใช่ขุมทองสิ ให้ตายเถอะ นี่มันตราอินทรีทองคำชัด ๆ!!!
“นายเคยใช้ปืนแบบนี้เหรอ?”
ชายวัยกลางคนเองก็ตะลึงเหมือนกัน
“ราคาเท่าไร? ฉันเอาหมดเลย!”
หยางเฟิงพูดพลางจะหยิบเงินออกมา
จะเรียกว่าเคยใช้ได้ยังไง นี่มันของโปรดในดวงใจของหยางเฟิงเลยต่างหาก
ปืนล่าสัตว์ตราอิงแห่งเฮ่อเฉิง