ทั้ง 6 คน คนละ 45 หยวน รวมเป็น 270 หยวน
บวกกับของช่างหม่าอีก 35 หยวน
รวมเป็น 305 หยวน หยางเฟิงกำเงินปึกหนาไว้ในมือ อารมณ์ดีไม่น้อย
“สหายหยาง คราวหน้าจะมาส่งของเมื่อไหร่?”
ช่างหลี่ถาม
“อีก 5 วัน เวลาเดิมครับ”
หลังส่งช่างหม่าและคนอื่น ๆ กลับ เหอต้าลวี่ก็ล้วงลูกอมออกมากำมือหนึ่งราวกับเล่นกล แกะกระดาษห่อแล้วกำลังจะยัดเข้าปาก
“ต้าหลี่ ลูกอมนี่เอามาจากไหน?”
หยางเฟิงเห็นลายกระต่ายขาวบนกระดาษห่อแล้วแปลกใจ เหอเหล่าเหนียนขี้เหนียวขนาดนั้น จะยอมซื้อขนมดี ๆ แบบนี้ให้ลูกชายได้ยังไง
ทั้งกองพลมีแค่ลูกสาวของหยางเฟิงที่กินลูกอมรสนมกระต่ายขาวได้เต็มที่
“พี่สะใภ้ให้มา”
เหอต้าลวี่โยนลูกอมทั้งหมดเข้าปาก แล้วพูดเสียงอู้อี้ว่า “พี่สะใภ้บอกว่าอย่าบอกพี่ กลัวพี่เสียดาย”
“……”
หยางเฟิงถึงกับมีเส้นดำผุดเต็มหัว เขาขี้เหนียวขนาดนั้นเลยหรือไง
เสิ่นเหวยเหวยก็เป็นคนแบบนี้แหละ ปากคมแต่ใจอ่อน
ทำมากพูดน้อย
ไม่ว่าจะทำอะไร เธอก็ลงมือเงียบ ๆ แม้แต่ให้ลูกอมยังต้องแอบ ๆ ซ่อน ๆ
หยางเฟิงเห็นเหอต้าลวี่เป็นน้องชายแท้ ๆ แค่ลูกอมรสนมกระต่ายขาวเอง เขาจะเสียดายได้ยังไง
“พี่สะใภ้ยังพูดอะไรกับแกอีก?”
หยางเฟิงตบไหล่เหอต้าลวี่
เหอต้าลวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “พี่สะใภ้ยังให้ผมถามพ่อด้วยว่า พอจะหายาทาแผลน้ำค้างแข็งได้ไหม บอกว่าอีกสองวันจะเอากลับไปให้พ่อแม่ของเธอ”
“อีกสองวัน… แม่งเอ๊ย! คุณพ่อจะฉลองวันเกิดครบ 50 ปีแล้วนี่!”
หยางเฟิงสะดุ้งโหยง
ช่วงนี้ยุ่งจนหัวหมุน เกือบลืมไปแล้วว่าพ่อของเสิ่นเหวยเหวย เสิ่นหม่านถัง กำลังจะฉลองวันเกิดครบ 50 ปี
นับวันดูแล้ว เหลือเวลาแค่ประมาณสัปดาห์เดียว