ขับเกวียนลาออกจากตัวอำเภอ ตอนนี้ตะวันคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว หยางเฟิงนั่งอยู่บนเกวียน คาบบุหรี่ไว้ในปาก
มีแค่นี้ยังไม่พอ
ชนบทจัดงานวันเกิดครบรอบใหญ่ต้องเลี้ยงโต๊ะจีน ฝั่งตระกูลเสิ่นมีญาติเยอะ ทั้งลุงทั้งอาและพี่น้องเต็มไปหมด
ถึงตอนนั้น อย่างน้อยก็ต้องตั้งสักห้าหกโต๊ะ
และนั่นยังเป็นกรณีปกติด้วยซ้ำ
หยางเฟิงคิดว่าจะตั้งอย่างน้อยสิบโต๊ะ
มีข้าวมีเนื้อ มีเหล้ามีบุหรี่ แบบนั้นถึงจะเรียกว่ามีหน้ามีตา
ของที่เพิ่งซื้อมาเป็นแค่ของข้างใน เอาไว้ให้พ่อตากับแม่ยายดูเป็นหลัก
ส่วนของกินของดื่มบนโต๊ะเลี้ยงต่างหากที่เป็นหน้าเป็นตา เอาไว้ให้แขกกับญาติดู
แป้งขาวกับข้าวสารนั้นไม่ต้องพูดถึง
ยังต้องหาหมูมาอีกตัว เหล้า บุหรี่ น้ำตาล และชา ต้องมีให้พอ
งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ต้องจัดให้ดี จะปล่อยให้เสิ่นเหวยเหวยกลับบ้านเดิมแล้วต้องขายหน้าไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น จะให้พ่อตาเสียหน้าก็ไม่ได้เด็ดขาด
อย่างไรเสีย ตอนเสิ่นเหวยเหวยแต่งกับหยางเฟิง ก็ถูกคนเอาไปนินทาไม่น้อย
แถมหยางเฟิงเองก็ไม่ได้เรื่อง ชื่อเสียงเหม็นฉาวโฉ่ไม่เบา
ไม่ใช่แค่ต้องจัด แต่ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติ
ลานบ้านเงียบสนิท มีเพียงหลิวซิ่วเหลียนนั่งตากผักป่าอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก
“แม่ พวกเธอไปกันกี่คน?”
หยางเฟิงหยุดเกวียนลา เตรียมขนของลง
“เหวยเหวยกับพวกนั้นพายายาขึ้นเขาไปเก็บของป่า ยังไม่กลับมาเลย”
หลิวซิ่วเหลียนหันไปมองทางประตู พอเห็นแล้วก็แทบสะดุ้ง
บนเกวียนลามีของกองพะเนินเต็มไปหมด
“นี่ลูกขนสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายกลับบ้านมาหรือไง?”
หลิวซิ่วเหลียนรีบวิ่งมาต้อนรับ ดวงตาเบิกกว้าง ถามว่า “นี่ต้องใช้เงินเท่าไรกัน? ลูกถูกหวยหรือเสียสติไปแล้ว?”