จ้าวเฮ่อซูรายงานงานเสร็จอย่างรวดเร็ว ลั่วเหวินเชิงบอกเขาว่าเลิกงานได้แล้ว
ในห้องทำงานเหลือลั่วเหวินเชิงอยู่คนเดียว
เขาจ้องดอกไม้สองชนิดคนละสีในแจกัน ซึ่งยังคงแยกจากกันอย่างชัดเจน
“อายุสิบแปดก็เล่นอะไรได้ถึงขนาดนี้แล้วเหรอ”
ลั่วเหวินเชิงไม่ได้รู้สึกเสียใจกับบทสนทนาเหล่านั้น
กลับรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ
การหยอกล้อ
การเล่นกับความรู้สึก
การหลอกลวง
การลงโทษ
ความเจ็บปวด
ต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ
และเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องพวกนี้เลย
ความอดทนของเขามากพอที่จะทำให้แสดงออกได้เหมือนคนปกติที่ไร้ที่ติ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน
เขาแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็น
ไม่จำเป็นต้องไปสงสารเงินของคนอื่น
แถมยังหลงคิดไปเอง เอาอีกฝ่ายออกจากบล็อกลิสต์
เหมือนตัวตลก
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าฉู่หลีจะส่งกุหลาบมาหรือเปล่า
แต่เขาเคยคิดจริง ๆ ว่าฉู่หลีจะเบื่อเมื่อไหร่ แล้วจะเลิกส่งดอกไม้เมื่อไหร่
ตอนรู้ว่าจะมีดอกไม้ส่งมาอีกครั้ง เขาก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าวันนี้จะเป็นดอกอะไร สีอะไร แล้วในการ์ดจะเขียนว่าอะไร
ก็แค่นั้น
เอามาเลี้ยงไว้...
ก็ไม่ได้หมายความอะไร
เขาแค่เอาดอกไม้ใส่แจกัน
คนอื่นยังทำได้ ทำไมเขาจะทำไม่ได้
เรื่องที่คนอื่นทำกันจนเป็นปกติธรรมดา
พอเขาทำเรื่องเดียวกันบ้าง
กลับกลายเป็นเรื่องตลก
ไม่มีกุหลาบแล้วจะเป็นอะไรไป
พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย
แม้แต่เพื่อนก็ยังไม่ใช่