"แต่ตอนนี้เธอเอาไปไม่ได้แล้ว"
"ในที่สุดฉันก็ได้ระบายลมหายใจ ได้ขายมันทิ้ง เงินพวกนั้นก็จะไม่กลับไปอยู่ในมือแม่ลูกคู่นั้นอีก"
"ในที่สุดฉันก็ได้คิดเพื่อตัวเอง ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะวางแผนจนฉันหมดตัว"
เขากอดฉู่หลีแน่น แขนวงรอบไหล่ของอีกฝ่าย
"ฉู่หลี ขอบคุณนาย นายช่วยชีวิตฉันไว้"
หลินอวิ๋นฮุยพูดถึงเรื่องที่บ้าน สิบประโยคมีแปดประโยคที่พูดถึงเจ้า เพื่อนบ้านจ้าวชิง
เขาเกลียดจ้าวชิง
ไม่ใช่เกลียดที่เธอเป็นมือที่สามที่ผลักไสแม่แท้ๆ ของเขาจนตาย
แต่เกลียดที่จ้าวชิงเป็นแม่ที่รักลูกขนาดนั้น แต่ไม่ใช่แม่ของเขา
ยิ่งจ้าวชิงวางแผนเพื่อหลินอวิ๋นฮวนมากเท่าไหร่ หลินอวิ๋นฮุยก็ยิ่งเห็นชัดว่าแม่ของตัวเองไม่ได้รักเขาจริง
ไม่อย่างนั้นคงไม่ทิ้งเขาตอนอายุสามขวบแล้วฆ่าตัวตาย
ในที่สุดหลินอวิ๋นฮุยก็ยอมรับความจริงที่ซ่อนอยู่ในใจมานานและไม่อยากยอมรับ ได้คุยกับตัวเอง
ในที่สุดก็พูดความจริงทั้งหมดที่รู้มานานออกมา โดยไม่ต้องแสร้งเป็นคนโง่ที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพื่อรักษาหน้ากาก
ในที่สุดก็ยอมออกจากตู้ปลาที่ดูเหมือนไม่มีลมคลื่นแต่ก็ไม่มีทางรอด
ทำไมต้องเป็นฉู่หลี?
คงเป็นเพราะฉู่หลีเป็นคนแรกในรอบหลายปีที่คิดถึงอนาคตของเขาอย่างแท้จริง และชี้ทางรอดที่พอจะเป็นไปได้ให้เขา
ไม่ใช่คนที่ถูกแม่เลี้ยงส่งมาหว่านล้อมเพื่อเอาทรัพย์สิน
ไม่ใช่คนที่มาหวังล่อลวงเงิน โดยมองเขาเป็นคนโง่แล้วเอาของไร้สาระมาหลอก
ไม่ดูถูกว่าเขาเป็นคนไร้ค่า