"พ่อแกให้เงินแกตั้งเท่าไหร่ แม่เลี้ยงกับน้องชายแกจะยอมเหรอ? เงินแกไม่ใช่มากับทางไม่ดีใช่ไหม?"
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อหลินอวิ๋นฮุย
แต่ว่าเงินก้อนนี้จะเอาไปลงทุนให้ลั่วเหวินเชิง ต้องไม่มีปัญหาสักนิด
หลินอวิ๋นฮุยกลับหัวเราะร่า "วางใจได้ เงินนี่ไม่ใช่ที่ไอ้แก่ให้หรอก เป็นฝีมือแม่เลี้ยงฉันเองแหละ!"
หลินอวิ๋นฮุยคงใช้ชีวิตอย่างลำบากมาตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาจริง ๆ
ไม่มีใครให้ระบายด้วย
พอดึงฉู่หลีมาได้ก็เทออกมาเหมือนเทถั่วจากกระบอกไม้ไผ่ ระบายความขมขื่นในใจจนหมด
เขามีรถสปอร์ตอยู่ใต้ชื่อเจ็ดคัน สองคันในนั้นเป็นรุ่น Limited Edition ทั่วโลก
มีคันหนึ่งราคา 150 ล้าน เขาก็อยากขายเหมือนกัน แต่ยังหาคนรับช่วงไม่ได้
"หล่อนน่ะ เป็นแม่ที่คิดเพื่อลูกชายตัวเองมากที่สุดในโลก"
"หลินอวิ๋นฮวนเป็นเด็กดี มีอนาคต ไม่เคยทำตัวเหลวไหลเหมือนฉัน"
"ใต้ชื่อเขามีรถสปอร์ตหรูสักคันก็ไม่มี รู้ไหมว่าทำไม?"
"เพราะรถพวกนั้น แม่เลี้ยงฉันให้ฉันหมดเลย อยู่ใต้ชื่อฉันทั้งหมด"
"เวลาหลินอวิ๋นฮวนอยากใช้ ก็แค่ 'ยืม' ไปใช้"
"ถ้าฉันไม่ให้ยืม สิ่งที่รอฉันอยู่ก็คือเข็มขัดของไอ้แก่"
"เพราะแม่เลี้ยงฉันดีกับฉันขนาดนั้น ลำเอียงเข้าข้างฉันขนาดนั้น เพราะน้องชายฉันไม่มีอะไรเลย แต่ฉันมีตั้งมากมาย"
"แล้วเขาก็ขับรถออกไปจีบสาวมหา'ลัย ชนคนแถวมหา'ลัย เมาแล้วขับฝ่าด่าน ลากตำรวจจราจรไปด้วย"
"พอเป็นข่าว คำด่าทั้งหมดก็ตกเป็นของฉัน"