“ฉันไม่เข้าใจอยู่แล้ว แถมก็ไม่มีใครมาเข้าใจฉันด้วย! ฉู่หลี นายชะตาดีจริง ๆ”
“คนอื่นเขาไม่ใช่แค่ชะตาดี หน้าตาก็ดี เรียนก็เก่ง แถมยังสูงอีกต่างหาก”
ตู้หมิงพูดว่า “ฉู่หลี มีผู้หญิงในภาควิชามาขอไอดีวีแชตของนายจากฉัน”
“ฉันบอกเขาไปว่านายมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้ให้ นายไม่ว่าอะไรใช่ไหม”
ฉู่หลีตอบว่า “ไม่ว่าอะไร ขอบคุณนะ”
“นายทำแบบนี้เท่ากับตัดดอกพีชของตัวเองทิ้งหมดเลยนะ ถ้าคราวนี้ตามจีบไม่สำเร็จล่ะ……”
“ไม่สำเร็จก็ตามจีบต่อสิ ฉันชอบแค่เขาคนเดียว คนอื่นไม่ได้ทั้งนั้น”
เจียงเฉาหยางถามว่า “แล้วถ้าเธอแต่งงานกับคนอื่นไปแล้วล่ะ……”
“งั้นฉันก็จะฆ่านาย แล้วฉีกปากอีกาจอมปากเสียของนายไปเป็นอาหารหมา”
“……”
ในจิตใต้สำนึกของฉู่หลี เขาอยู่ร่วมห้องกับทั้งสามคนนี้มาสี่ปีแล้ว ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกคนเป็นคนแบบไหน ต่อให้เป็นมุกอะไรก็กล้าพูดกันทั้งนั้น
แต่สำหรับทั้งสามคน พวกเขาเพิ่งรู้จักกับฉู่หลีได้ไม่กี่เดือน แถมฉู่หลีก็มักจะแยกไปทำอะไรคนเดียว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงไม่ได้แน่นแฟ้นอะไรนัก
เพราะอย่างนั้น มุกที่พูดเล่นประโยคนี้ถึงกับทำให้ทั้งสามตกใจจนไม่กล้าพูดอะไรอีก
อากาศเริ่มเย็นลง เสื้อผ้าที่ลั่วเหวินเชิงซื้อให้ฉู่หลีล้วนเป็นชุดที่เหมาะกับช่วงนี้พอดี
ทุกวันเขาสวมเสื้อผ้ากับรองเท้าที่ลั่วเหวินเชิงซื้อให้ จิตใจก็เบิกบานสุด ๆ
เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าตามแผงลอยที่เคยใส่มาก่อน ความเปลี่ยนแปลงช่างต่างกันลิบลับ จนมีเพื่อนร่วมชั้นจงใจเข้ามาถามต่อหน้า
“ฉู่หลี นายไปทำงานพิเศษที่ไหนถึงได้เงินก้อนโตมา ซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าแพงขนาดนี้ได้ล่ะ”