ฉู่หลีไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเขา ส่งขวดน้ำมันยาให้ “ช่วยทาที่หลังให้หน่อย”
พอเห็นบาดแผลบนตัวฉู่หลี ตู้หมิงก็หัวเราะไม่ออกอีกต่อไป
“แกแจ้งความหรือยัง?”
“ทะเลาะกันทั้งคู่ จะแจ้งความอะไร?”
“แกทำอีกฝ่ายเป็นแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”
ฉู่หลี “...ก็ประมาณนั้นแหละ”
ฟู่หมิงเค่อไม่เล่นตามกติกา เรียกบอดี้การ์ดมา คนพวกนั้นเป็นมืออาชีพ
ฉู่หลีเรียนวิชาป้องกันตัวได้ไม่กี่คาบ จะสู้เขาได้ยังไง
แต่ฟู่หมิงเค่อคงสั่งไว้ก่อนแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาจริง ๆ การที่หัวชนก็เป็นอุบัติเหตุ
เลยไม่มีอะไรจะไปโวยวาย
เขายังยืมหน้าฟู่หมิงเค่อดึงเงินลงทุนหนึ่งร้อยล้านให้ลั่วเหวินเชิงได้เลย
ดูที่เงินหนึ่งร้อยล้าน เขายกโทษให้ทุกอย่าง!
...
ตอนบ่ายฉู่หลีหลับในหอพัก หลับไปจนถึงสองทุ่มกว่า ๆ ถึงตื่น
ตื่นมาเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่านบนโทรศัพท์หลายสิบข้อความ
ดูข้อความของลั่วเหวินเชิงที่ปักหมุดไว้ก่อน ตอบแล้วก็เลื่อนลงไปดู
มีของโจวซวี่ด้วยซ้ำ
โดนเล่นทั้งคืน
เขาตื่นมาตอนบ่ายสองกว่า ๆ
แล้วก็ไปโรงพยาบาลเอง
“เสี่ยวฉู่ ทำไมผมถึงอยู่โรงแรมกุหลาบได้ล่ะ?”
“เสี่ยวฉู่ เมื่อคืนแกเล่นแรงเกินไป ผมบาดเจ็บ”
เขาส่งรูปรอยแผลที่มุมปากมาให้ด้วย ซ้ำยังมีรอยฟกช้ำเต็มคอ
“เสี่ยวฉู่ แกใหญ่ไป”
“มุมปากผมฉีกเลย”
ฉู่หลีสงสัยว่าตัวเองยังไม่ตื่น หรือกำลังฝันร้ายอยู่
“เสี่ยวฉู่ แกยังพักผ่อนอยู่เหรอ? ตื่นแล้วตอบผมหน่อยได้ไหม?”