ฟู่หมิงเค่อ “......”
“พอแล้ว ถึงแค่นี้แหละ”
ฟู่หมิงเค่อกลัวว่าถ้าพวกเขานั่งกันต่อไปอีกชั่วโมง หลินอวิ๋นฮุยคงเดินออกไปได้แค่ใส่กางเกงในตัวเดียว
ฉู่หลีไม่ใช่ตะขาบที่กลายเป็นจิ้งจอกหรือไง เก็บเงินเก่งขนาดนี้
แต่เขาไม่ได้เอาเงินไปใส่ตัวเองสักบาท
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ฟู่หมิงเค่อยอมอดทนดูเรื่องไร้สาระทั้งเรื่องนี้จนจบ
ทำให้ลั่วเหวินเชิงได้เงินลงทุนหนึ่งร้อยล้าน ให้เขาได้ไวน์หนึ่งขวด
ทำให้หลินอวิ๋นฮุยได้หนังเสือหนึ่งผืน กับทางรอดหนึ่งทาง
ถ้าหลินอวิ๋นฮุยสามารถควักเงินจากบ้านมาลงทุนกับเขาได้จริง
ไม่ต้องบอกว่ากำไรทุกครั้ง แต่ครึ่งชีวิตหลัง ไม่ต้องก้มหัวขอเงินแม่เลี้ยงกับน้องชายใช้อีกแล้ว
คนอย่างฉู่หลี......
ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรที่กลายร่างมา
ยังไงก็ไม่ค่อยเหมือนคน
ตอนที่สามคนออกมา หลินอวิ๋นฮุยก็เซไปเซมาแล้ว
แล้วฉู่หลีจะไปห้องน้ำ ฟู่หมิงเค่อบอกว่าไปด้วย หลินอวิ๋นฮุยก็ตามไป
สามคนเหมือนเด็กนักเรียนประถม
เพิ่งเข้าไป ก็มีคนตามหลังมาคนหนึ่ง
ฟู่หมิงเค่อดึงหลินอวิ๋นฮุยไปยืนข้างประตู แล้วล็อกประตู
จากนั้นใช้คางชี้ไปที่ฉู่หลีให้คนนั้นดู
“ไอ้นั่นแหละ จัดการมันเลย”
“เดี๋ยวก่อน!”
ฉู่หลียกมือขึ้นทำท่าหยุดก่อน แล้วถอดเสื้อคลุมโยนให้หลินอวิ๋นฮุย
เสื้อคลุมตัวนั้นลั่วเหวินเชิงซื้อให้ ถ้าฉีกขาดเขาจะเสียใจตาย
“เอางี้ อย่าตีหน้านะ”
นักเลงมองฟู่หมิงเค่อหนึ่งที แล้วก็ชกทันที