เขามักจะหนีปัญหาเสมอ
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ฉู่หลียอมให้
ตอนที่ลั่วเหวินเชิงลุกขึ้น ฉู่หลียังคงคุกเข่าอยู่
ลั่วเหวินเชิงไม่กล้าด้วยซ้ำที่จะบอกให้เขาลุกขึ้น
ตอนนี้เขาพูดกับฉู่หลีไม่ออก
ก็ไม่สามารถเข้าไปแตะต้องตัวเขาเพื่อดึงเขาลุกขึ้นได้อีก
เขารู้สึกว่าถ้าตัวเองพูดอะไรสักคำ หรือทำอะไรสักอย่าง หรืออยู่ในห้องส่วนตัวนี้ต่อไปอีกแม้เพียงวินาทีเดียว
เขาจะพังทลายลงทั้งหมด
จะจมดิ่งลงสู่หายนะ
ดังนั้นเขาจึงเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ฉู่หลีมองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้เขาร้องไห้จริงๆ
เขาลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ที่ลั่วเหวินเชิงเคยนั่ง เอนหลังพิง
ปล่อยร่างให้ไร้การควบคุม ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ เหมือนศพหนึ่งร่าง
เสียใจไหม?
ไม่แม้แต่น้อย
ตั้งแต่ต้นจนจบ
แม้แต่ประโยคที่พูดในสัมภาษณ์ว่า 'แฟนฉันซื้อให้' เขาก็ไม่เสียใจ
นั่นคือคำตอบเดียวเท่านั้น
จะไม่ใช่แฟนได้ยังไง พวกเขาอยู่ด้วยกันมาสามปีกว่าแล้ว
เพียงแต่ในโลกนี้ มีแค่เขาเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องนี้
เพียงแต่ตอนนี้ลั่วเหวินเชิงไม่ชอบเขาแล้ว
ก้มหน้าลง น้ำตาไหลเข้าไปในเส้นผม
จริงๆ ก็ดีเหมือนกัน
ที่ลั่วเหวินเชิงไม่ชอบเขาก็ดีเหมือนกัน
ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไร
ฉู่หลีเช็ดหน้าแบบมั่วๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความถึงฟู่หมิงเค่อ
"วันนี้คุณฟู่สะดวกพบหน้ากันไหม?"
ไม่ว่าจะยังไง เขาต้องขัดขวางอุบัติเหตุของคุณหนูฟู่ และไอ้สามขยะที่จะมาทำลายลั่วเหวินเชิงให้ได้ก่อน