เหวินอี้เบิกตากว้างขึ้นมาทันที แทบคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่เคยเป็นแบบนี้
เขาเย็นชาและเว้นระยะห่างกับคนอื่นมาโดยตลอด สำหรับคนที่ไม่ใส่ใจ เขาแทบไม่ยอมเสียอารมณ์แม้แต่น้อยให้
เขาไม่เคยขวางทางใครโดยไม่มีเหตุผล ยิ่งไม่เคยใช้ถ้อยคำชวนให้ลำบากใจแบบนี้มาพัวพันกับใครอย่างไร้ความหมาย
แต่ตอนนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
แสงไฟสว่างจ้าจากด้านบนสาดลงมา ขับให้แนวคิ้วและสันจมูกของเขาดูลึกคมยิ่งขึ้น อีกทั้งยังทำให้ดวงตาคู่นั้นดำสนิทจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ในแววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยล้อเล่นแม้แต่น้อย
เขาไม่คิดจะหลีกทางให้จริง ๆ และก็กำลังรอคำตอบจากเธอจริง ๆ
เหวินอี้มองเขาอย่างเหม่อลอย ใจพลันสับสนขึ้นมาชั่วขณะ
ทำไมกัน?
เป็นเพราะข่าวลือเรื่องเธอกับโจวฉีช่วงนี้ หรือเพราะจู่ ๆ เธอก็ไม่ไปหาเขาอีก จนทำให้เขารู้สึกว่าอำนาจของตัวเองถูกท้าทาย?
หรือเขาแค่เคยชินกับการมีใครคนหนึ่งคอยตามหลัง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปรับตัวได้ เมื่อวันหนึ่งเธอหยุดก้าว ไม่วนเวียนอยู่รอบตัวเขาอีกต่อไป?
แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลไหน ก็ไม่มีทางเป็นเพราะความชอบ
เสิ่นเยี่ยนฉือไม่มีทางชอบเธอ
สิบปีเต็มในชาติก่อนก็พิสูจน์เรื่องนี้ได้มากพอแล้ว
เมื่อนึกถึงอดีต ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เหวินอี้พยายามกดไว้สุดหัวใจ ไม่อยากแตะต้องอีก พลันพรั่งพรูขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย