รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเซี่ยหายวับไปทันที รีบวางปากกาในมือลง แล้วยื่นมือประคองไหล่เธอไว้ "เป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ"
เสียงนั้นไม่ได้ดังนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้รอบ ๆ เงียบกริบลงอย่างรวดเร็ว
คนที่เมื่อครู่ยังกำลังเล่นซนกันแหลกลาญพลันหันมามอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เหวินอี้ร้องไห้เหรอ?
นี่มันเรื่องแปลกมากเลยนะ
ใคร ๆ ในห้องเตรียมสอบห้องเจ็ดก็รู้ว่า เหวินอี้สวยสดใส ร่าเริงขี้ยิ้ม เป็นคนอารมณ์ดีเป็นที่เลื่องลือ
สอบไม่ค่อยดี นางก็จะนอนแนบโต๊ะร้องครวญสองสามคำ แล้วพลันดึงแขนหลินเซี่ยไปร้านเครื่องเขียนซื้อไอศกรีมน้ำแข็งแท่ง
ถูกครูชี้ชื่อด่าต่อหน้าห้อง นางก็จะหน้าแดงแล้วยอมรับผิดอย่างว่านวล พอกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเองก็จะบ่นพึมพำเบา ๆ ว่าคืนนี้ต้องเพิ่มข้อสอบอีกสามชุดเป็นการ "ไถ่บาป"
แม้แต่เสิ่นเยี่ยนฉือที่ทำเย็นชากับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นต่อหน้าเลย
มากที่สุดก็แค่หม่นหมองสักพัก ไม่นานก็จะอุ้มสมุดโจทย์ ยิ้มแฉ่งวิ่งตามเขาไปอีก
นางเหมือนดวงอาจาร้อยเล็กที่ไม่เคยจางหาย
แต่ตอนนี้ เหวินอี้กำลังนั่งอยู่ที่ตำแหน่งริมหน้าต่าง ใบหน้าซีดเผือด น้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าไหลลงมา
นางงดงามอย่างยิ่ง
ผิวขาวนวล เรือนร่างส่วนสัดส่วน ดวงตาคู่ใสกระจ่าง แม้จะสวมชุดนักเรียนหลวม ๆ ธรรมดาเหมือนทุกคน ก็ยังโดดเด่นระหง่านหมู่คนจนได้
น้ำใจของนางก็ดี คนที่แอบชอบนางในโรงเรียนนี้ไม่เคยน้อย
เพียงแต่เหวินอี้คนเดิมสายตามีแต่เสิ่นเยี่ยนฉือคนเดียว ไม่เคยเห็นใครอื่นเลย
ตอนนี้ดวงตาที่เคยเปล่งประกายรอยยิ้มเสมอมันแดงก่ำ ในนั้นเหมือนตกผ่านพายุฝนใหญ่ที่ไม่มีใครล่วงรู้
มีคนแอบถามเสียงเบา ๆ ไม่ได้ "นางเป็นอะไรนะ"
"ไม่รู้สิ เมื่อกี้ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย?"
"หรือว่าเสิ่นเยี่ยนฉือปฏิเสธนางอีกแล้ว?"
"เช้านี้นางไม่ได้พกแบบฟอร์มเลือกคณะไปหาเสิ่นเยี่ยนฉือเหรอ?"
"แต่เสิ่นเยี่ยนฉือก็ทำแบบนี้กับทุกคน ไม่ได้มีเว่นอี้คนเดียว..."
"เหวินอี้ถูกเขาทำเย็นชามาก่อนก็ไม่เห็นร้องไห้ขนาดนี้สักหน่อย"
เสียงกระซิบกระซาบไหลบ่าเข้ามาราวกับน้ำขึงจากทุกทิศทาง พวกเขาเมื่อยลากชื่อเสิ่นเยี่ยนฉือเอาไว้ต่ำ ๆ แต่กระนั้นทุกตัวอักษรก็ยังตกถึงหูเหวินอี้ไม่มีตกหล่น
หัวใจของเธอหดตัวแรงจนปวดแปลบ
แค่ได้ยินชื่อนี้ นางก็ยังเจ็บอยู่จริง ๆ
ความรักที่กินเวลานานถึงสิบปีซึมซาบลงไปในเนื้อในกระดูกเสียแล้ว ไม่อาจหายไปพร้อมกับการเสียชีวิตหนึ่งครั้งได้อย่างหมดเกลี้ยง
"อี้อี้ อย่าทำอะไรให้ฉันตกใจสิ"
หลินเซี่ยรีบควานหากระดาษทิชชูในลิ้นชักแล้วยัดใส่มือนางอย่างงัวเงีย "เสิ่นเยี่ยนฉือพูดอะไรกับหนูรึเปล่า? เขากลั่นแกล้งหนูเหรอ?"
เหวินอี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาพร่าเพราะหยดน้ำ นางมองเห็นใบหน้าอันอ่อนเยาว์ราย ๆ
หนึ่งใส่ใจ หนึ่งสงสัย หนึ่งตกใจ หนึ่งกังวล
แปลกหน้า แต่ก็คุ้นเคย
คนพวกนี้คือคนที่นางไม่ได้พบกันมาหลายปีแล้ว
แล้วนางก็เห็นชายคนหนึ่งแบบสมุดแข่งขันเดินผ่านทางเดินด้านหลังห้องเรียน
เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงขายาวสีดำ
รูปร่างผอมบางแต่สูงตรง คิ้วและตาเรียงตัวสวยสะอาด ใบหน้าข้างซีดขาวแจ๋วใต้แสงแดดยามร้อนอันสดใส
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น รอบกายเขาก็เหมือนมีหิมะบาง ๆ ปกคลุม ตัดขาดเสียงอึกทึกทั้งหมดออกไปภายนอก
เสิ่นเยี่ยนฉือวัยสิบแปดปีนั่นเอง
ลมหายใจของเหวินอี้สะดุดหยุดทันที
เสียงอื้อฉาวในห้องเรียนดูเหมือนจะรบกวนเขา
ฝีเท้าหยุดค้างเสี้ยววินาที มองข้ามครึ่งห้องเรียน เงยหน้ามองมา
สายตาทั้งสองมาบรรจบกัน
ขนตาของเหวินอี้ยังพองมีน้ำตาที่ยังไม่ตกค้างอยู่
วินาทีนั้น ชาติที่แล้วกับชีวิตนี้เหมือนกระแสน้ำสองสายที่พุ่งชนกันอย่างแรงกระแทกในสมองของเธอ
เธอเห็นหนุ่มน้อยวัยสิบแปดตรงหน้า และเห็นชายสูงศักดิ์เย็นชาผู้นั้นหลังผ่านไปสิบปีด้วย
ภาพนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน บีบคั้นเหวินอี้จนแทบไม่ได้หายใจ
เธอบีบนิ้วแน่นจนแบบร่างแบบฟอร์มเลือกคณะในอุ้งมือย่นยู่ยุ่ยเป็นรอยมั่วซั่ว
เสิ่นเยี่ยนฉือมองดูเธอ คิ้วขมวดเบา ๆ เกือบจะไม่เห็น ใบหน้าหนุ่มสวยนั้นยังคงไร้อารมณ์ ดวงตาดำมืดลึก ทำให้คนอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
เขาคือตัวละครเด่นที่เจิดจรัสที่สุดในโรงเรียน
ผลการเรียน ชาติกำเนิด ความสามารถ ไม่มีข้อใดที่คนอื่นจะตามทัน นักเรียนหญิงชื่นชอบเขานับไม่ถ้วน แต่แทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้จริง ๆ
มีแต่เหวินอี้คนเดิม ที่ฝืนใจตาเดียวไม่เหนื่อยย่อ วิ่งตามหลังเขาไปอย่างไม่รู้จบ
"พี่เสิ่น ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?"
ชายหนุ่มข้าง ๆ เตือนเสียงเบา "อาจารย์ยังรอพวกเราส่งเอกสารอยู่"
เสิ่นเยี่ยนฉือถอนสายตา ละสายตาจากหันหลังก้าวยาว ๆ ออกไปจนลับสายตาจากสุดทางเดิน
เหวินอี้มองดูแผ่นหลังอันคุ้นเคยนั้น น้ำตาไหลรินรุนแรงขึ้น
ที่แท้ ไม่ว่าจะสิบแปดหรือยี่สิบแปด เขาก็ไม่เคยหยุดยืนเพื่อเธอเลย
ครั้งนี้ เธอไม่อยากตามเขาไปอีกต่อไปแล้ว
"อี้อี้ หนูเป็นอะไรกันแน่" หลินเซี่ยร้อนใจจนเสียงเปลี่ยน "เสิ่นเยี่ยนฉือพูดอะไรจริง ๆ หรือเปล่า? ฉันจะไปเอาเรื่องเขาเดี๋ยวนี้!"
พูดจบก็จะลุกขึ้น
เหวินอี้เอื้อมมือออกไปทันทีและฉุดเธอเอาไว้ มือของนางเย็นเยียบ แต่แรงกล้าอย่างน่าประหลาด
หลินเซี่ยอึ้งงัน "อี้อี้?"
เหวินอี้ก้มหน้า พยายามปรับลมหายใจที่หอบให้สงบลง
ไม่มีความจำเป็นแล้ว
ชาติที่แล้ว เธอใช้เวลาสิบปีเต็มเพื่อพิสูจน์เรื่องเดียว
ไม่รักคือไม่รัก ความเงียบคือคำตอบ
เธอไม่อยากยื่นความแตกซ้อนของตัวเองไปให้เสิ่นเยี่ยนฉือเห็นอีก ยิ่งไม่อยากให้ทุกคนยังคงคิดต่อไปว่า ทุ้มทุกซึ้งหรือเปล่งปลื้มของเหวินอี้ ต้องผูกอยู่กับเขาอย่างเดียวเท่านั้น
แต่ยิ่งเป็นตอนนี้ น้ำตาของเธอกลับตกลงมาเพราะเขาจริง ๆ
เพื่อเสิ่นเยี่ยนฉือผู้ที่ตลอดชาติที่แล้วไม่เคยรักเธอ เพื่อการสมรสที่ค่อย ๆ กัดกินความอบอุ่นรักษาความรู้สึกทั้งหมดของเธอจนหมดสิ้น และเพื่อลูกน้อยที่ไม่มีวันได้ถือกำเนิด
เหวินอี้สูดลมหายใจลึก ๆ รับกระดาษทิชชูไว้แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างไม่เป็นท่า
เสียงของนางยังแหบพร่า แต่พยายามรักษาความสงบไว้ "ไม่ใช่เขา"
รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ คงเพราะไม่มีใครเชื่อ
เหวินอี้ก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเชื่อ
เหวินอี้คนเดิมรักเสิ่นเยี่ยนฉือมากเกินไป รักจนทุกคนคิดโดยปริยายว่าทุกความปีติและทุกน้ำตาของนางต้องมีต้นเหตุจากเขาเท่านั้น
แต่นางก็ยังพูดซ้ำทีละคำ "ไม่ใช่เพราะเสิ่นเยี่ยนฉือ"
หลินเซี่ยมองนางอย่างลังเล "งั้นเพราะอะไรล่ะ?"
เหวินอี้ก้มตาลงมองแบบร่างแบบฟอร์มเลือกคณะบนโต๊ะ นางยื่นมือไปค่อย ๆ ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกจากใต้สมุดฝึกหัด
"อี้อี้?" หลินเซี่ยมองนางด้วยความงงงวย
เหวินอี้เพียงจ้องมองชื่อบนกระดาษที่คุ้นเคยจนถูกสลักลงในเนื้อในกระดูก
ยังรักอยู่หรือเปล่า?
แน่นอน ยังรัก
เธอหลอกตัวเองไม่ได้
ความรู้สึกสิบปีมันยาวนานและหนักอึ้งเกินไป แม้ตอนใกล้ตายจะสาบานว่าไม่ขอรักเขาอีกแล้ว แต่พอได้กลับมาวัยสิบแปด เห็นเขาตั้งแต่แรกพบ หัวใจของเธอก็ยังปวด ยังไม่อาจไม่สะเทือนตามเขาอยู่ดี
แต่รักแล้วมันได้อะไร?
เหวินอี้ชาติที่แล้วเชื่อว่าตราบใดที่เธอจริงใจพอ อุ่นร้อนพอ ดื้อรั้นพอ น้ำแข็งก็ต้องละลายสักวัน
สิบปีผ่านไปเธอถึงจะเข้าใจว่าความรักไม่อาจทำให้คนที่ไม่รักเธอเอ่ยคำว่ารัก ไม่อาจเรียกคืนลูกที่เธอสูญเสีย และไม่อาจช่วยเหวินอี้ผู้จากไปตรงหัวมุมถนนในคืนฝนนั้นได้
เธอค่อย ๆ หลับตาลง เมื่อเปิดออกอีกครั้งดวงตายังแดงก่ำ แต่กลับมีความชัดเจนเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุดแฝงอยู่ในนั้น
เหวินอี้ยกมือทั้งสองขึ้นจับขอบกระดาษแผ่นนั้นทั้งสองด้าน
เสียง "ริดดด" ดังขึ้น
กระดาษแหวกขาดกลางแผ่น
ทั้งห้องเรียนเงียบลงทันที หลินเซี่ยมองนางตาค้าง คนรอบข้างก็ลืมจะพูดจา
เหวินอี้ไม่หยุด หนึ่งที สองที สามที
เธอฉีกแบบร่างที่เขียนชื่อเสิ่นเยี่ยนฉือลงไปเต็มแผ่นนั้นออกเป็นเสี่ยง ๆ เศษ ๆ
พร้อมกับฉีกเหวินอี้คนนั้น—คนที่ยอมทิ้งชีวิตของตัวเองเพื่อไล่ตามสักคน—ขาดออกด้วยมือของตัวเอง
เศษกระดาษตกร่วงจากช่องว่างระหว่างนิ้ว น้ำตาในดวงตายังไม่แห้ง "ฉันแค่คิดได้ทันที... ว่าฉันขายหัวตีนไม่ได้อย่างนี้ต่อไปอีกแล้ว"
หลินเซี่ยตัวแข็งค้าง
เหวินอี้มองขึ้นไปที่มุมขวาบนของกระดาษดำ ทุกอย่างยังทันเวลา
นางยังไม่ได้ทิ้งมหาวิทยาลัยทางใต้ไปเพื่อเสิ่นเยี่ยนฉือ ยังไม่ได้ค่อย ๆ ทิ้งความฝัน มิตรภาพ และชีวิตของตัวเองไว้ระหว่างทางที่ไล่ตามเขา
ยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้านเสิ่น
ก็ยังไม่ได้หมดสิ้นความร้อนระอุทั้งหมดไปกับการสมรสที่เย็นชาไร้อารมณ์นั้น จนจบชีวิตลงในวันรุ่งขึ้นหลังยื่นเรื่องหย่า
ชีวิตนี้ เจ้าตัวเล็ก ๆ จะไม่มาหาเธออีกในรูปแบบเดิม
แต่เขาก็จะไม่ต้องจากโลกนี้ไปอย่างเงียบกริบโดยยังไม่ได้เหลียวโลกสักแวบ เพราะการสมรสที่ผิดพลาดนั้น
เธอยังมีโอกาสได้เลือกใหม่ ได้มีชีวิตอยู่อีกครั้ง
นอกหน้าต่างแสงแดดแผดเผา
บนสนามกีฬา นักเรียนที่กำลังซ้อมเดินกองทัพก้าวเท้าไปอย่างพร้อมเพรียง เสียงตะโกนคำขวัญที่กังวานดังแผ่ว ๆ ลอยเข้ามาในห้องเรียนเป็นระยะ
ทุกสิ่งรื่นรมย์สดชื่นจนแทบฟุ่มเฟือย
เหวินอี้ยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาสุดท้ายที่หางตา
หลินเซี่ยยังไม่แน่ใจ ถามอย่างระมัดระวัง "อี้อี้ หนูไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?"
เหวินอี้หันไปมองเธอ ดวงตายังแดงอยู่ แต่ก็พยายามขมวดริมฝีปากลงเล็กน้อย
รอยยิ้มนั้นบางเบาและบอบบาง ไม่สดใสไร้เมฆเหมือนเมื่อก่อน แต่ชัดเจนเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
"ไม่เป็นอะไร" นางเอ่ยเบา ๆ "แค่ฝันร้ายยาวเหยียดไปหนึ่งรอบเท่านั้นเอง"
ฝันร้ายที่ยาวนานถึงสิบปี
ในความฝันนั้น เธอวิ่งตามหลังเสิ่นเยี่ยนฉือไปเนิ่นนานมหาศาล วิ่งจนกายด้านตักแทบแหลก วิ่งจนเหลืออะไรเลย วิ่งจนท้ายที่สุดแม้แต่ชีวิตก็เสียไป
ตอนนี้ ตื่นแล้ว
เธอจะไม่ยืนรอให้คนที่ไม่มีวันหันกลับมามองอีกต่อไป
ครั้งนี้ เธอจะไปทางใต้
ไปดูทะเล ไปเรียนในสาขาที่ตัวเองรักจริง ๆ ไปใช้ชีวิตที่ไม่มีเสิ่นเยี่ยนฉือ แต่ยังครบถ้วนและรุ่งโรจน์